EXO-M i EXO-K

                                                                   EXO-M

EXO-M to podgrupa muzyczna zespołu EXO. W jej skład wchodzą Xiumin, Lu Han, Kris Wu, Lay, Chen oraz Z.Tao. Liderem podgrupy jest Kris Wu. EXO-M śpiewa piosenki EXO po chińsku, dlatego jest często nazywana podgrupą chińską. M, które znajduje się w nazwie grupy oznacza Mandaryński, czyli język często używany w Chinach. Członkowie Xiumin i Chen są co prawda Koreańczykami, ale nauczyli się śpiewać dane piosenki idealnie po chińsku, więc należą do tej grupy. W przeciwieństwie do nich, reszta członków EXO-M są Chińczykami, dlatego ich przydział do podgrupy jest oczywisty. Grupa przestała istnieć po odejściu Krisa Wu, Lu Hana oraz Z.Tao, którzy teraz prowadzą karierę solową.

                                                            EXO-K 

EXO-K tak jak wcześniej wspomniane EXO-M jest podgrupą muzyczną chińsko-koreańskiego zespołu EXO. W jej skład wchodzą Suho, Baekhyun, Chanyeol, D.O., Kai oraz Sehun. Liderem EXO-K jest Suho. Ta Grupa w przeciwieństwie do EXO-M śpiewa po koreańsku i wszyscy członkowie są Koreańczykami. Tak jak się można domyślać, K w nazwie grupy oznacza koreański. Niestety grupa rozpadła się w tym samym czasie co EXO-M, bo nie miała ona sensu skoro drugiej podgrupy już nie było.

Każdy jest wyjątkowy (Azjaci)

Pierwszą różnicą między nami (Europejczykami), a Azjatami, jest wzrost: Azjaci są niżsi. Azjata, który ma 185 cm wzrostu, jest tam uważany za bardzo wysokiego. Azjata ma (mniej więcej) 165 cm wzrostu. Druga, bardzo często zauważalna różnica to to, że Azjaci wyglądają na 20 lat młodszych niż są w rzeczywistości. Zawsze wyglądają młodo i zazwyczaj uroczo, a zwłaszcza dziewczyny. Wszyscy którzy pochodzą z Azji, mają czarne włosy oraz oczy. Ponieważ wyglądają praktycznie tak samo, jest tam moda farbowania włosów, malowania się i noszenia biżuterii, nawet u chłopców. Wszyscy z Azji są również zawsze bardzo zadbani:

nigdy nie są otyli, zawsze są ogoleni, zawsze wypielęgnowani, uczesani, nigdy się nie garbią, można by powiedzieć, że są idealni. Noszenie odsłoniętego dekoltu czy odkrywanie brzucha, jest tam traktowane tak jak u nas, ale inaczej są traktowane krótkie spódniczki u dziewczyn. U nich jest to uważane jako całkiem normalne. Dziewczyny chodzą w  krótkich spódniczkach do szkoły, a dorosłe kobiety noszą je do pracy. Krótkie spódniczki są uważane za część stroju eleganckiego, więc są one dopuszczalne. Można też dostrzec, że Azjatki rzadko mają zwariowane fryzury. Mają raczej włosy rozpuszczone, spięte w kucyk, warkocz lub kok, ale chyba nigdy nie zobaczycie Azjatki w irokezie, pół ogolonej głowie czy na przykład włosach wystających na wszystkie strony. Azjaci są raczej ludźmi bardzo wychowanymi i ułożonymi. Często też ćwiczą. 

                       !UWAGA!

Oh Sehun - południowokoreański raper z chińsko-koreańskiego zespołu kpopowego EXO.

⇦

Japonia

 

Flaga Japonii to biały prostokąt. Na jej środku jest czerwone koło, które się nazywa Hinomaru i oznacza wschodzące słońce. Słońce ma istotne znaczenie religijne i mitologiczne w Japonii. Według rodzimych wierzeń składających się na shintō, bogini słońca, Amaterasu Ōmikami, jest bezpośrednim przodkiem cesarzy, co daje im legitymację do panowania. Ponadto Amaterasu uważana jest za nauczycielkę między innymi rolnictwa, tkactwa, norm etycznych. Cała flaga jest obecnie nazywana Nisshō-ki, co oznacza "flaga wschodzącego słońca".

Japonia nie posiada oficjalnego godła państwowego, ale zwyczajowo rolę tę spełnia herb, symbol lub kamon cesarza. Złota, podwójna chryzantema o 16 płatkach (oraz kolejnych 16, widocznych na zewnętrznej krawędzi) jest symbolem cesarza i rodziny cesarskiej, która reprezentuje ciągłość dynastii pochodzącej od bogini słońca, czyli Amaterasu Ōmikami. Na konferencji dotyczącej doskonalenia międzynarodowego systemu transportowego, która została zorganizowana przez Ligę Narodów w Paryżu, przyjęto ujednolicony na szczeblu międzynarodowym stylu umieszczania godła narodowego na środku przedniej okładki paszportu zeszytowego. Ze względu na to, że Japonia nie posiadała godła państwowego, wprowadzono w 1926 roku uproszczony wzór pojedynczej chryzantemy, bez zewnętrznej krawędzi.

Japonia jest państwem wyspiarskim w Azji Wschodniej na zachodnim obrzeżu Oceanu Spokojnego. Jest usytuowana w strefie silnej aktywności sejsmicznej i wulkanicznej. Jest jednym z najlepiej rozwiniętych (gospodarczo) państw świata, o wysokim poziomie życia. Japonia leży między północnym Pacyfikiem a Morzem Japońskim, na wschód od Półwyspu Koreańskiego. Japonia nie graniczy lądowo z żadnym krajem, jednak poprzez wody terytorialne graniczy z:

- od zachodu i od południowego  czyli zachodniego rejonu wysp Riukiu, przez Morze Wschodniochińskie z Chinami,

- poprzez Cieśninę Koreańską z Koreą Południową,

- od północy poprzez Cieśninę La Pérouse’a (rejonu Hokkaido-Sachalin), przez Morze Ochockie i południowe Wyspy Kurylskie z Rosją. Linia brzegowa Japonii jest bardzo dobrze rozwinięta. Cechuje ją różnorodność typów wybrzeży. Na wschodzie i południu Honsiu przeważa wybrzeże klifowe, natomiast wokół Morza Wewnętrznego (pomiędzy Honsiu, Kiusiu i Sikoku), wybrzeże jest riasowe. Taki sam typ wybrzeża występuje na zachodnim wybrzeżu Kiusiu. Na północy Honsiu i na Hokkaido brzeg morski ma charakter aluwialny, występuje wybrzeże limanowe i lagunowe. W wielu miejscach w północnym i południowo-wschodnim Honsiu oraz na Hokkaido występują wały wydmowe. Wyspy Riukiu są w wielu miejscach otoczone przez rafy koralowe.

Tokio to stolica i największe miasto Japonii, położone na południowo-wschodnim wybrzeżu Honsiu i zarazem największy obszar metropolitalny na świecie. Nazwa Tokio oznacza „Wschodnią Stolicę”. Znajdują się tutaj: Pałac Cesarski, gmach parlamentu, Tokyo Tower, Tokyo Skytree, zabytkowe świątynie buddyjskie, chramy shintō, muzea, obiekty kultury oraz parki. Tokio jest siedzibą jednej z głównych giełd świata i rekordowej liczby dużych przedsiębiorstw. Tōkyō jest odrębną jednostką w podziale administracyjnym kraju, co jest zaznaczone znakiem 都 oznaczającym „stolicę” lub „metropolię” i (w języku angielskim) tłumaczone jako Tokyo Metropolis lub Tokyo Metropolitan Prefecture, czyli Tokijska Prefektura Metropolitalna. Władze miasta wyróżniają w niej trzy obszary: 23 dzielnice, region Tama oraz wyspy. 

Dzień dobry - Ohayō

Cześć - Yā

Do zobaczenia - Mata ne

Dziękuję - Arigatō

Proszę - Onegaishimasu

Przepraszam - Gomen

Lubię cię - Anatagasuki

Kocham cię - Aishitemasu

Jesteś miły - Anata wa sutekidesu

Jesteś ładny - Kawaī ne

Chiny

 

Flaga Chin to czerwony prostokąt, w którego lewym górnym rogu znajduje się żółta gwiazda i cztery mniejsze gwiazdki (o tym samym kolorze co ta duża), które ją otaczają. Jednak tak jak i każda flaga, ta również coś oznacza:

-czerwony kolor jest symbolem rewolucji, ale odnosi się także do tradycyjnego użycia czerwieni przez Chińczyków i symboliki dynastii Han. Pięć gwiazd stanowi nawiązanie do tradycyjnego znaczenia tej liczby w chińskiej filozofii. Opublikowana przez rząd symbolika mówiła, że cztery mniejsze gwiazdy, z których każda wskazuje na większą gwiazdę, wokół której są ułożone, reprezentują jedność czterech klas społecznych narodu chińskiego – rolników, żołnierzy, inteligencji i drobnej burżuazji – wokół socjalistycznych idei KPCh (Komunistyczna Partia Chin), obecnie jednak oficjalna interpretacja opisuje dużą gwiazdę jako uosobienie Chin, a małe gwiazdki – mniejszości w państwie.

Czerwony kolor godła jest zapożyczonym od europejskich organizacji komunistycznych symbolem rewolucji, ale jednocześnie symbolem szczęścia i pomyślności w chińskiej tradycji. Kłosy zboża otaczające wnętrze godła reprezentują chłopstwo, a umieszczone u dołu koło zębate oznacza klasę robotniczą, razem tworzą sojusz robotniczo-chłopski. Nad kołem widnieje Brama Niebiańskiego Spokoju Tian’anmen - symbol chińskiej państwowości jako wrota do dawnego pałacu cesarskiego, a także miejsce, z którego w 1 października 1949 r. Mao Zedong proklamował powstanie Chińskiej Republiki Ludowej. Nad bramą umieszczono pięć gwiazd. Największa symbolizuje Komunistyczną Partię Chin (KPCH), a mniejsze cztery klasy społeczne jakie wyróżniano u zarania ChRL: chłopctwo, klasę robotniczą, drobnomieszczaństwo oraz narodową burżuazję. Liczba gwiazd jest również nieprzypadkowa i nawiązuje do wielkiego znaczenia, jakie ma cyfra pięć w tradycyjnej chińskiej numerologii m.in. pięć pierwiastków a. żywiołów, pięć stron świata, pięć konfucjańskich powinności, pięć jadowitych zwierząt itd. Inna interpretacja zakłada, iż duża gwiazda symbolizuje Chińczyków Han, stanowiących ok. 92% ludności kraju, zaś cztery mniejsze gwiazdy symbolizują cztery „tradycyjne” mniejszości narodowe: Mandżurów, Tybetańczyków, Mongołów i Ujgurów.

Chiny są największym państwem azjatyckim (nie licząc azjatyckiej części Rosji) i największym na świecie pod względem liczby ludności. Terytorium Chińskiej Republiki Ludowej (CHRL) skupia 6,5% powierzchni lądowej świata i prawie jedną piątą światowej populacji ludzi. Chiny swym ogromnym obszarem zajmują część Azji Środkowej i obszar Azji Wschodniej. Od strony wschodniej oblewają je wody Oceanu Spokojnego Morze Wschodniochińskie w północnej części i Morze Południowochińskie w południowej części oraz Morze Żółte, które oddziela ten kraj od Półwyspu Koreańskiego. Chiny cechują się dość urozmaiconą linią brzegową, pełną licznych małych i dużych zatok oraz półwyspów. Na wschodzie, nad Morzem Żółtym leżą dwa największe półwyspy kraju, które posiadają skaliste wybrzeża. Są to Liaotung i Szantung. Półwyspy te zamykają Zatokę Pohaj, cieśniną o tej samej nazwie. Środkowy odcinek wybrzeża ma charakter akumulacyjny i na znacznym odcinku przebiega przez dawne równiny deltowe. Dalej w kierunku południowym wybrzeże Chin ma postać riasową. Formy abrazyjne występują głównie na południu od zatoki Hangzhou i na południowych brzegach Morza Wschodniochińskiego i Południowochińskiego. W pobliżu tych wybrzeży leżą dwie największe wyspy Chin: Tajwan i Hajnan na samym południu. Na wschodnim i południowym odcinku wybrzeża Chiny licznie występują małe skaliste zatoki, półwyspy gdzie największy z nich to: Leizhou i mniejsze wyspy przybrzeżne, których jest ponad 3 000. Miejscami występują niewielkie równiny deltowe w pobliżu ujść rzek.

Tak jak i my, Chińczycy obchodzą Nowy Rok. Chiński Nowy Rok zwany również Świętem Wiosny to najważniejsze święto w kalendarzu chińskim, przypadające zmiennie pomiędzy 21 stycznia a 20 lutego. Ostateczny kształt Święta Wiosny ukształtował się na początku naszej ery w wyniku złączenia się kilku świąt. Tradycyjnie trwa ono piętnaście dni i kończy się Świętem Latarni. Do dziś pozostało najważniejszym świętem, pomimo wprowadzenia w 1912 roku w Chinach kalendarza gregoriańskiego. W Chińskiej Republice Ludowej pierwsze 3 dni Chińskiego Nowego Roku są dniami wolnymi od pracy. Przygotowania do Święta Wiosny rozpoczynają się już na początku ostatniego miesiąca starego roku. W ósmy dzień tego miesiąca cała rodzina przystępuje do generalnych porządków w domu, celem wygnania zeń złych duchów. Tego dnia spożywa się tradycyjnie słodką zupę ryżową zwaną laba. 23 dnia ostatniego miesiąca roku uroczyście żegna się domowego boga kuchni, który odchodzi zdać coroczny raport przed Nefrytowym Cesarzem. Wieczorem urządzana jest suta wieczerza złożona ze słodkich dań, a usta posążku boga kuchni smaruje się miodem. Następnego dnia rozpoczynają się właściwe przygotowania do święta - zakupy, przygotowywanie prezentów, a także oklejanie drzwi wejściowych obrazkami noworocznymi nianhua. W dobrym zwyczaju jest oddać w tych dniach długi.

Dzień dobry - Zǎoshang hǎo

Cześć - Nǐ hǎo

Do zobaczenia - Zàijiàn

Dziękuję - Xièxiè

Proszę - Qǐng

Przepraszam - Duìbùqǐ

Lubię cię - Wǒ xǐhuān nǐ

Kocham cię - Wǒ ài nǐ

Jesteś miły - Nǐ rén zhēn hǎo

Jesteś ładny - Nǐ hěn piàoliang

Azjaci jedzą inne potrawy

                                                                   Sushi

Sushi to japońska potrawa składająca się z gotowanego ryżu zaprawionego octem ryżowym (su) oraz różnych dodatków w postaci, przeważnie surowych: owoców morza, wodorostów nori, kawałków ryb, warzyw, grzybów, a także omletu japońskiego (tamago-yaki), tofu, ziarna sezamowego (goma). Tradycyjnie sushi spożywa się palcami lub pałeczkami - hashi. Do sushi podaje się sos sojowy - shōyu, zielony japoński chrzan wasabi o intensywnym smaku oraz marynowany imbir - gari, który spożywa się pomiędzy różnymi rodzajami potrawy dla oczyszczenia kubków smakowych. Z tego powodu odradza się także picie wody. Do sushi najczęściej zamawia się zieloną herbatę. Jest 8 najbardziej znanych rodzajów sushi:

Nigiri-zushi - najpopularniejsza obok maki-zushi postać tej potrawy. Ryż, zwilżony octem, formuje się w owalne paluszki o wielkości łatwej do zjedzenia jednym kęsem, a następnie kładzie się na nie tej samej wielkości kawałek ryby, owoców morza, czy japońskiego omletu. Pomiędzy ryż i rybę dodaje się odrobinę zielonego chrzanu wasabi.

Maki-zushi - „sushi zwijane”, podawane w formie wałeczków ryżu owiniętych prasowanymi algami morskimi - nori, z wasabi, sosem sojowym i marynowanym imbirem. Powstają w wyniku ułożenia ryżu i dodatków na arkuszu nori oraz jego zwinięciu razem ze składnikami. Do zawijania używa się bambusowej maty - makisu – powstaje rulon, który kroi się na mniejsze kawałki.

Chirashi-zushi - „sushi rozsypane\rozrzucone”, podane w miseczce z ryżem i ułożonymi na nim kawałkami np. : cienkiego omletu, grzybów - shiitake, korzeni lotosu, krewetek, ryb, krabów, warzyw, tofu. W zależności od regionu i tradycji mają one różne nazwy np. bara-zushi lub bara-chirashi. Regułą jest podkład z ryżu nawilżonego octem (czasem sake) i nałożonych „luźno” dodatków.

Oshi-zushi - popularne w regionie Kansai, formowane w kształcie prostopadłościanu, który uzyskuje się dzięki specjalnej formie nazywanej oshi-bako, w której układa się ryż i dodatki jednego rodzaju i  uciska je przez pewien czas. Jest wiele rodzajów o różnych nazwach i składnikach w zależności od regionu, np. : Osaka - gozaemon-zushi, Tottori - kaku-zushi.

Gunkan-maki - rodzaj nigiri-zushi owiniętego wokół boków przy pomocy nori tak, aby zapobiec spadaniu drobnych składników górnej warstwy, jak np. : kawioru z łososia - ikura, kawioru z ryb latających - tobiko oraz siekanych krewetek.

Temaki-zushi - może być tworzone w domowym zakresie, przez osoby spożywające: na stół podaje się tacę z przygotowanymi składnikami, z których każdy biesiadnik sam komponuje swoje sushi. Przed zwinięciem nori w kształt rożka układa się na nim: ryż, wąsko pokrojone kawałki ryb lub owoców morza, warzyw, japońskiego omletu - tamago-yaki i grzybów. Ryż można posypać ziarnem sezamowym, a nori zastąpić liściem zielonej sałaty.

Inari-zushi - sushi w smażonym tofu. Cienko pokrojone, smażone tofu obgotowane na wolnym ogniu w osłodzonym sosie sojowym, wypełnione ryżem. Są różne sposoby przyrządzania w zależności od regionu. Potrawa często przygotowywana do bentō, na pikniki i na wynos.

Nare-zushi - najstarsza forma sushi, a raczej sposób przechowywania ryb, a nie jedzenia ryżu. Obecnie najlepiej znana jako funa-zushi oferowana w okolicach jeziora Biwa i Kioto. Funa jest endemiczną rybą z rodziny karpiowatych, odławianą w tym jeziorze. Po wypatroszeniu przechowywana wpierw w soli, a następnie przez wiele miesięcy w ugotowanym ryżu, który jest wyrzucany po zakończeniu procesu fermentacji.

                                                                 Kimchi

 

Kimchi to tradycyjne danie kuchni koreańskiej składające się z fermentowanych lub kiszonych warzyw. Zazwyczaj głównym składnikiem jest kapusta pekińska, rzodkiew, ogórek - oi sobagi albo szczypiorek - pa kimchi, ale można też przygotować kimchi z innych warzyw. Większość kimchi ma ostry smak z powodu użycia grubo mielonych, suszonych papryczek chili. Użyte składniki mogą się różnić w zależności od przepisu i regionu Korei. Składniki na typowe współczesne baechu kimchi to kapusta pekińska oraz dodatki: biała rzodkiew, czosnek, papryka chili, cebula, solone krewetki, anchois lub inne owoce morza lub sos rybny, imbir, czarny i czerwony pieprz, musztarda, rzeżucha oraz sól morska i cukier. Do zalewy czasem dodawane są również: ziarna sezamu, sos sojowy lub glutaminian sodu. Do nadzienia zwykle dodaje się też słodki kleik z mąki z ryżu kleistego. Pokrojone w cienkie paseczki rzodkiew i cebula szczypiorowa, zgnieciony czosnek i zmielone papryczki chilli są razem mieszane. Kapusta chińska przekrajana jest wzdłuż na dwie części, które zostawiane są na noc w roztworze z soli; w następnym dniu kapusta jest płukana i osuszana. Nadzienie umieszczane jest pomiędzy poszczególnymi liśćmi kapusty. Tak przygotowane części kapusty owijane są największym, zewnętrznym liściem i odkładane do fermentacji na około tydzień. Kimchi jest następnie krojone w mniejsze części i serwowane do spożycia w małych salaterkach.

                                                                    Ramen

Ramen to jest danie kuchni japońskiej, składające się z makaronu, bulionu (czyli wywaru, sūpu, dashi-jiru) i innych składników. Główne składniki ramen to między innymi:

 wakame - gatunek brunatnic z rzędu listownicowców

mame-moyashi - surowe lub gotowane kiełki fasoli, często fasoli złotej, dodaje ona chrupkości, podawane w wielu rodzajach rāmen

pędy bambusa - shinachiku lub menma, gotowane, cienko krojone, fermentowane, suszone lub konserwowane w soli, a następnie namoczone w gorącej wodzie i soli morskiej

chāshū - plastry pieczonej lub duszonej wieprzowiny, popularny dodatek w postaci standardowej: jeden lub dwa kawałki, w przypadku chāshū-men – kilka dodatkowych kawałków

nori - różne gatunki jadalnych wodorostów

negi - cebula siedmiolatka

jajka na twardo lub półtwardo, w całości lub przekrojone na połowę

nasiona sezamu

kamaboko - pasta rybna zagęszczona skrobią, formowana w wałeczki, gotowana na parze i krojona w plastry. Jednym z rodzajów powszechnie dodawanym jest plasterek naruto-maki, w kształcie gwiazdki, z czerwoną lub różową spiralą w środku

Zupa często przyprawiana jest też sosem sojowym lub miso (czyli japońska, tradycyjna gęsta pasta). Są też różne rodzaje ramen, a najpopularniejsze z nich to:

shio-rāmen - stanowi odmianę najbardziej podobną do typowych chińskich dań na bulionie. Jest rodzajem lekkiego, odtłuszczonego rosołu, przyrządzanego na bazie kurzego mięsa lub wieprzowiny. W jej skład wchodzi głównie drób lub pulpety drobiowe, ryby, kapusta pekińska, cebula lub szczypiorek, pory i pędy bambusa

tonkotsu-rāmen - gotowany bardzo długo na wieprzowych kościach, aż kolagen i tłuszcz się rozpuszczą, co daje efekt bogatego, gęstego i tłustego bulionu. Dodaje się do niego makaron oraz m.in. jajka z miękkim żółtkiem, pędy bambusa, kombu, delikatny boczek wieprzowy, niewielkie ilości warzyw i czasem mięsa. Może być posypany posiekanymi szalotkami

shōyu-rāmen - wywar z dodatkiem tare (sos do maczania). Główne dodatki to szczypiorek, wodorosty, jajka na twardo, pędy bambusa i soli. Tę odmianę przyprawia się na ostro przez dodanie czarnego pieprzu, oleju chili lub pieprzu syczuańskiego

miso-rāmen – odmiana potrawy, pochodząca z Hokkaido. Przyrządzana jest na bazie mięsa z kurczaka i ryb oraz silnie przyprawiana pastą miso. Podaje się ją wraz z dodatkiem kiełków sojowych, sezamu, cebuli, wieprzowiny, kapusty pekińskiej, białego pieprzu i czosnku

chāshū-rāmen – plastry pieczonej wieprzowiny podawane w misce z makaronem rāmen

tsukemen – odmiennie serwowane danie, w którym wywar i makaron podawane są w osobnych miskach. Makaron jest gotowany i schładzany, a następnie umieszczany w oddzielnej misce. Pozwala to kontrolować, ile makaronu zanurzy się w wywarze, co ma wpływ na jego smak. 

Inny kraj, inne historie

                                                       Kitsune

W Japonii są różne wierzenia, legendy oraz historie, a jedną z nich są niezwykłe lisy, które (jak podają źródła) mają do 9 ogonów. W mitologii japońskiej kitsune przedstawiane są jako istoty rozumne i posiadające magiczne zdolności, które zwiększają się wraz z wiekiem i zdobytą wiedzą. Przede wszystkim mają one zdolność przyjmowania ludzkiej postaci. Niektóre legendy opisują kitsune wykorzystujące te zdolności do oszukiwania i omamiania. Inne historie ukazują je jako wiernych, opiekunów, przyjaciół, kochanków i żony. Według podań starożytnej Japonii, lisy i ludzie żyli kiedyś bardzo blisko ze sobą, co doprowadziło do powstania wielu legend o tych stworzeniach. W tradycji japońskiej kitsune są ściśle związane z Inari, bóstwem shintō, któremu służą jako (czasem w postaci duchów) posłańcy. Ta rola wzmocniła nadprzyrodzone znaczenie lisa. Im więcej kitsune ma swych ogonów, tym jest mądrzejszy i potężniejszy, a najpotężniejszymi z nich są te, które mają 9 ogonów. Ze względu na silnie zakorzeniony w kulturze wpływ, niektórzy ludzie nadal składają im ofiary jako bóstwom. Japończycy uważali, że z lisami związane również jest zjawisko kitsunebi, czyli lisie ogniki. Ogień miał pochodzić z kości, które lisy trzymały w pyskach. Mówiono również, że w ostatnią noc roku lisy spotykają się walnie przy świątyni Ōji Inari w Tokio, pod ubranym w ozdoby noworoczne drzewem enoki, gdzie ustalają rangi i przypisują zadania na najbliższy rok. Ich obecność miała być ukazywana poprzez bicie silnego światła, które było podstawą do przewidywania przez ludzi, czy w nadchodzącym roku plony będą obfite.

                                                     Rodzaje kitsune

Kitsune są podzielone na 2 (tak jakby) rodzaje.

                                                              Lisy dzikie-Yako                                                                              

Yako są przedstawione jako kusiciele oraz władcy chaosu. Wierzono, że zmieniają się w piękne kobiety po czym kuszą mężczyzn do stosunków intymnych, aby wykraść ich energię witalną. Yako sprowadzały też podobno choroby i szaleństwo na ludzi.  

                                                      Lisy dobre-Zenko

Zenko były uważane za wykonawców woli bóstw, a czasami nawet uważane były za bóstwa pożywienia, plonów, gór oraz szczęścia. W grupie Zenko wyróżniamy kinko (złote lisy), ginko (srebrne lisy), byakko (białe lisy), kokko (czarne lisy), tenko (niebiańskie lisy). Oprócz nich istniały również kūko (powietrzne lisy). 

Kinko i ginko - lisy uważane za symbole Słońca i Księżyca, w buddyzmie noszą na grzbiecie boginię Dakini, a razem z nią są wcieleniem Dainichi nyorai.

Byakko-lisy silnie powiązane ze światem duchowym, przyjazne ludziom i sprowadzające na nich szczęście.

Byakko - lisy między innymi wysłannicy bóstwa Inari i czczone razem z nim.

Kokko - pochodzą z kultury chińskiej i są ucieleśnieniem Gwiazdy Północnej.

Tenko - lisy, które żyją ponad tysiąc lat.

Znane są przypadki, gdy Zenko również opętywały ludzi, jednak w odróżnieniu od Yako robiły to, aby im pomóc, na przykład rozwinąć w nich szczególne umiejętności lub wyleczyć z nieuleczalnych chorób. Zdarzało się, iż osoby, które były uprzednio opętane przez lisy zyskiwały nadprzyrodzone zdolności, takie jak przewidywanie przyszłości.

Inna Edukacja

                                              System nauczania w Korei Południowej

Obecny system szkolnictwa w Korei Południowej wygląda następująco:

Najpierw zaczyna się obowiązkowe nauczanie w szkole podstawowej. Uczy się tam przez 6 lat, dzieci zaczynają naukę w wieku 6 lat, natomiast kończą w wieku 11 lat. Potem zaczynają się uczyć w gimnazjum, które trwa 3 lata (zaczynają naukę w wieku 12 lat i kończą w wieku 14). Również obowiązkowo młodzież musi chodzić do szkoły średniej trwającej 3 lata. Zaczynają w wieku 15 lat, a kończą, gdy skończą lat 17 . Szkoły Średnie dzielą się na dwie kategorie, czyli:

licea ogólnokształcące i technika.

W liceach ogólnokształcących przeważa nauczanie przedmiotów humanistycznych, nauk społecznych i przyrodniczych. Są także inne przedmioty jak sztuki piękne, wychowanie fizyczne oraz języki obce. W technikach nauka jest bardziej skierowana na nauczaniu praktycznym przedmiotów technicznych takich jak: informatyki, mechaniki, księgowości, rolnictwa no i gospodarki morskiej. Po ukończeniu edukacji podstawowej młodzież może kontynuować naukę na uniwersytetach przez 4 lata. Program edukacyjny szkoły podstawowej składa się z (około) 9 przedmiotów, czyli:

etyki, języka koreańskiego, matematyki, biologii, chemii, fizyki, wychowania fizycznego, muzyki, plastyki oraz techniki.

W Korei Południowej przykłada się bardzo wielką wagę do egzaminów kończących szkołę średnią. Wynik testów nie stanowi jedynie o przyjęciu bądź nie przyjęciu na daną uczelnię wyższą, a egzaminy odbywają się zazwyczaj w listopadzie.

                                                      Nauka Koreańczyka

Typowy dzień koreańskiego ucznia wygląda następująco:

zaczynają naukę zanim jeszcze zaczną się główne lekcje w szkole. Lekcje trwają 50 minut, natomiast przerwa na lunch w ciągu całego dnia trwa nawet nie całą godzinę. Dzieci uczą się w szkołach przez cały dzień. Około godziny 13:00 rozpoczynają się popołudniowe zajęcia, które z reguły trwają do godziny 16:30. Po zakończonych lekcjach w szkole, uczniowie sami sprzątają klasy i korytarze. Potem przychodzi pora na obiad, jednak większość uczniów zjada go w szkolnej stołówce, po to, by oszczędzić czas, który byłby im potrzebny na dotarcie do domu oraz powrót do szkoły. Gdyż to nie był jeszcze koniec ich zajęć. Po obiedzie uczniowie udawali się do biblioteki i tam uczyli się dalej. Zajęcia trwają aż do 22:00, a zdarza się, że i do 00:00.