Trzęsienia ziemi - Japonia

Japonia jest jednym z najbardziej sejsmicznych krajów na świecie, z wieloma trzęsieniami ziemi. Dzieje się tak dlatego, że Japonia leży w strefie subdukcji, gdzie płyty tektoniczne spotykają się. Właśnie to powoduje tak częste trzęsienia ziemi, które, co może być zadziwiające, występują praktycznie codziennie, jednak są na tyle lekkie, że mieszkańcy kraju w większości ich nie odczuwają. Japonia przeżyła też jedną z najdroższych katastrof naturalnych w historii - 11 marca 2011 roku miało miejsce trzęsienie ziemi w Tōhoku, które spowodowało m.in. tsunami na tyle potężne, że zniszczyło elektrownię atomową w Fukushimie. W ostatnich miesiącach kaj doświadczył serii silnych wstrząsów, np. 8 grudnia 2025 roku. Japonia, jako kraj o wysokim ryzyku sejsmicznym, ma rozwinięte systemy ostrzegania i przygotowania na wypadek mocniejszych wstrzasów, co jest kluczowe dla ochrony mienia i życia mieszkańców kraju.

Strach się bać - japońskie legendy miejskie

 

W Japonii krążą różne legendy miejskie, które mają głównie na celu straszenie dzieci oraz młodzieży, która chodzi do szkoły. Oto trzy najbardziej znane legendy miejskie:

1. Kuchisake-onna, czyli ubrana w długi płaszcz i maseczkę kobieta, zaczepia ludzi na ulicy pytając "Czy jestem ładna?" Jeśli osoba pytana odpowie "Tak", to kobieta wtedy zdejmuje maskę odsłaniając rozcięte od ucha do ucha usta i z uśmiechem pyta "Teraz też?". Są różne warianty tej historii, a jedna z nich mówi, że nieszczęśnik, który spotka kobietę, pada jej ofiarą niezależnie od udzielonej odpowiedzi, a jedynym sposobem na ratunek jest przechytrzenie Kuchisake-onny mówiąc jej, że wygląda zwyczajnie. Podobno będzie tak zaskoczona, że pozwala rozmówcy odejść. Mówi się, że Kuchisake-onna jest duchem żony samuraja, która została ukarana przez męza oszpeceniem za niewierność albo że była pacjentką z zakładu psychiatrycznego.

2. Jeśli pójdzie się w szkole do 3 toalety od wejścia na 3 piętrze i zapuka się 3 razy pytając "Hanako-san, jesteś tam?". Jeśli Hanako-san, czyli duch dziewczynki, potwierdzi, można otworzyć drzwi i ją zobaczyć. Jest zwykle ubrana na czerwono lub na biało. W innych wersjach pojawi się tylko jej dłoń otwierająca drzwi toalety od środka. Mówi się, że Hanako-san była uczennicą podstawówki, która zginęła w szkole podczas bombardowań w czasie II wojny światowej, zginęła w wypadku albo została zamordowana.

3. Jeśli do telefonu publicznego w Japonii wrzuci się 10 yenową monetę i po wykręceniu własnego numeru telefonu powie się "Przybądź, Satoru-kun!", odłoży się później słuchawkę i wyłączy komórkę, to po 24 godzinach wyłączony telefon zadzwoni, a Satoru-kun powie gdzie się znajduje, po czym się rozłączy. Po chwili zadzwoni znowu i ponowie poda swoją lokalizację. Zrobi tak jeszcze parę razy i za każdym razem będzie nieco bliżej. W końcu zadzwoni, by powiedzieć "Jestem za tobą!". Wtedy można mu zadać dowolne pytanie, bo podobno on zna odpowiedź na każde pytanie. Jest jeden haczyk - nie wolno się obracać, bo inaczej Satoru-kun porwie do zaświatów osobę, z którą rozmawiał.

Idealna równowaga - Yin Yang

Koncepcja Yin Yang pochodzi z antycznej filozofii chińskiej i metafizyki. Opisuje ona dwie pierwotne i przeciwne, lecz uzupełniające się siły, które odnaleźć można w całym Wszechświecie. Yang reprezentowana przez biel i Słońce oznacza siłę, aktywność, radość, ciepło i lato, symbolizuje męski aspekt natury, ekstrawersję oraz liczby nieparzyste; odpowiada jej dzień, niebo oraz dusza hun. Yang symbolizuje ogień, ziemię lub stal. Wszyscy urodzeni w parzystych latach. Natomiast Yin reprezentowana przez czerń i Księżyc oznacza bierność, uległość, smutek, chłód i zimę, symbolizuje żeński aspekt natury, introwersję oraz liczby parzyste; odpowiada jej noc oraz dusza po. Yin symbolizuje woda lub drewno. Wszyscy urodzeni w nieparzystych latach. Wzajemne oddziaływanie Yin Yang jest przyczyną powstawania i zmiany wszystkich rzeczy. Z nich powstaje pięć żywiołów, czyli ogień, woda, ziemia, metal i drewno, a z nich wszystkie inne rzeczy. Wśród sił natury da się zauważyć stany Yin Yang będące w ciągłym ruchu. Kolorem najbardziej Yang jest czerwień. Kolorem najbardziej Yin jest niebieski. Nauka o Yin Yang jest ważną częścią spekulacji kosmologicznych i przyrodniczych taoizmu i neokonfucjanizmu. Jak można zauważyć część Yin znajduje się w Yang i na odwrót. Jest to przedstawione za pomocą mniejszych kółek w każdym z nich. Służy to jako przypomnienie, że zawsze pierwiastek jednego znajduje się w drugim. Tak samo jak zawsze znajdziemy odrobinę światła w ciemności (np. gwiazdy na nocnym niebie); żadna z tych cech nie jest nigdy skończona. Służy również jako przypomnienie, że ekstremalne skrajności zmieniają się natychmiast w swoje przeciwieństwo, jak również to, iż cechy yin i yang zależą od punktu widzenia obserwatora. Dla przykładu: najtwardszy kamień najłatwiej skruszyć. To pokazuje, że bezwzględne rozgraniczenie między jednym a drugim nie jest możliwe.

anime Number 24 - wielka przyjaźń

Number 24 to japoński serial telewizyjny anime wyprodukowany przez PRA i wyreżyserowany przez Shigeru Kimiiya. Był emitowany na Tokyo MX od stycznia do kwietnia 2020 roku. Fabuła wygląda tak: Natsusa Yuzuki od kiedy był dzieckiem grał w rugby, jako lewoskrzydłowy. Po zapisaniu się na Uniwersytet Doushisha stał się wschodzącą gwiazdą w Kansai University League. Wszystko to rozsypało się za jednym zamachem, gdy w wyniku paskudnego wypadku motocyklowego dostał przepukliny szyi, przez co nie mógł już grać w rugby. Nie chciał całkowicie porzucać rugby, więc postanowił został menadżerem swojej drużyny, mając nadzieję, że uda im się zdobyć tytuł ligowy. W drużynie Natsusy znajdują się bardzo nieprawdopodobne osoby. W tym między innymi jego najlepszy przyjaciel ze stoickim spokojem - Seiichirou Shingyouji, porywczy pierwszoroczniak, który żywi niechęć do Natsusy, wypełniając jego dawną pozycję - Yasunari Tsuru, a do tego chłopak walczący o utrzymanie pozycji scrum half - Yuu Mashiro. Dodatkowo rok wcześniej genialny zawodnik, będący asem Doushishy - Ueoka Ibuki, porzucił rugby, ponieważ obwiniał się o kontuzję Natsusy (to on prowadził motocykl, z którego Yuzuki spadł podczas wypadku, przez co dostał przepukliny). Jednak Natsusa jest zdeterminowany, aby przekonać go to powrotu. Mając na celu wzmocnienie drużyny, do której kiedyś należał jako zawodnik, Natsusa postanawia pomóc Doushishy w dotarciu do mistrzostw świata w rugby.

Natsusa Yuzuki

Seiichirou Shingyouji

Yasunari Tsuru

Yuu Mashiro

Ueoka Ibuki

Wampiry vs ludzie - "Owari no Seraph"

 

Owari no Seraph o japońska manga dark fantasy napisana przez Takaya Kagamiego i zilustrowana przez Yamato Yamamoto, ze scenorysami Daisuke Furuyi. Jest również serial na podstawie tej mangi, składający się z 2 sezonów po 12 odcinków. Jego akcja rozgrywa się w świecie, który rzekomo dobiega końca przez wirusa "stworzonego przez człowieka". Wirus pustoszy całą populację, ale dzieci do trzynastego roku życia nie są zagrożone. W tym czasie z zakamarków ziemi wychodzą wampiry, które zabierają wszystkie żyjące dzieci do Wampirzego Miasta, gdzie dostają ochronę za oddanie wampirom swojej krwi. Dwunastoletni chłopiec o imieniu Hyakuya Yuichiro i jego najlepszy przyjaciel, Hyakuya Mikaela, który był z nim wsześniej w sierocińcu, postanawiają uciec wraz z innymi dziećmi, które znajdowały się razem z nimi w sierocińcu. Plan ten został wprowadzony przez Mikaelę, który każdej nocy chętnie oddawał swoją krew Siódmemu Protoplasty Batoremu Feridowi i który ukradł mapę i broń Ferida. Jednak doprowadziło to do Smierci wszystkich uciekających oprucz Yuichiro, który po ucieczce został znaleziony i przygarnięty przez podpułkownika Ichinose Gurena. Po czterech latach Yuichiro dołącza do Kompanii Księżycowych Demonów i poświęca swoje życie niszczeniu wampirów oraz szukaniu zemsty za zabicie jego "rodziny" (Mikaeli i reszty dzieci z sierocińca). W tym czasie okazuje się, że Trzeci Protoplasta, a jednocześnie Królowa Wampirów, Tepes Krul, oddała trochę swojej krwi Hyakuyi Mikaeli, dzięki czemu przeżył stał się po części wampirem. Dodatkowo został wampirzym żołnierzem pod dowództwem Batorego Ferida. Dowiedział się również mnóstwa okropnych rzeczy, które sprowadzają się do tego, że ludzie wykorzystują Yuichiro, choć on o tym nie wie, więc Mikaela postanawia go odnaleźć i uratować.

Hyakuya Yuichiro

Hyakuya Mikaela

Japoński sympol wytrwałości - Nishiki-goi

 

Nishiki-goi w japońskim oznacza "karp brokatowy" lub "karp kolorowy". Jest to ozdobna forma hodowlana karpia w Japonii. W skrócie mówi się na nie Ryby Koi. Dorosłe osobniki osiągają długość do 100 cm. Mają atrakcyjne ubarwienie, hodowane są w stawach parkowych, oczkach wodnych i basenach rybnych. Nazywane są „pływającymi klejnotami” lub „pływającymi dziełami sztuki”. Są znane w świecie od 1914 roku, kiedy pokazano je na dorocznej wystawie w Tokio. Ryby Koi mają ponad 200-letnią historię. Uważa się, że hodowlę rozpoczęto w latach 1603–1868, kiedy zauważono mutacje karpi hodowanych w celach spożywczych w okolicach miast Nagaoka, Ojiya i Uonuma w prefekturze Niigata. Ich miejscem narodzin jest znajdująca się w tym regionie wioska Yamakoshi. Jest to obszar bardzo obfitych zimowych opadów śniegu i w dawnych czasach ludność wiosek była odcięta od zaopatrzenia przez wiele miesięcy. Karpie były więc cennym źródłem białka. W cieplejszych miesiącach hodowcy trzymali ryby w zbiornikach irygacyjnych, a zimą przenosili je do stawów przylegających do gospodarstw, przykrywając je pokrywami, aby zapobiec gromadzeniu się śniegu i uduszeniu ryb. Niektórzy trzymali karpie w zbiornikach wykopanych pod podłogą swoich domostw. Obecnie znamy ponad 120 odmian tej ryby. W 1989 roku w mieście Ojiya utworzono pokazową „wioskę karpi brokatowych” o nazwie Nishiki-goi no Sato. Można tam zobaczyć liczne odmiany tych ozdobnych ryb i zapoznać się z materiałami pokazującymi historię ich hodowli. W zamiarze rozwoju lokalnego przemysłu i turystyki, miasto ustanowiło system własności Nishiki-goi. Zainteresowani mogą stawać się właścicielami wybranych egzemplarzy wyhodowanych w Ojiya. Nishiki-goi są uwarzane za symbole szczęścia, pomyślności oraz sukcesu. Japończycy twierdzą rówinież, że zapewnia wzrost zysków. Mówi sie, iż Koi podczas swojej wędrówki w górę Rzeki Żółtej jest w stanie pokonać jej nurt i przeciwstawić się prądowi.

Inazuma Eleven - więcej niż piłka nożna

 

Inazuma Eleven to franczyza medialna o tematyce piłkarskiej stworzona przez Level-5. Seria rozpoczęła się wraz z wydaniem Inazuma Eleven w 2008 roku, a seria gier sprzedała się w ponad 8 milionach egzemplarzy na całym świecie do 2016 roku. Oprócz gier wideo franczyza ma również serię mangi oraz szereg innych animowanych seriali i filmów telewizyjnych. Większość gier nie została wydana w Ameryce Północnej, mimo że zostały wydane na terytoriach PAL. Anime "Inazuma Eleven" składa się z 3 sezonów, na które niektórzy mówią:

- Inazuma Eleven

- Inazuma Eleven Alius

- Inazuma Eleven Japan

W pierwszym sezonie główny wątek jest taki: Mark Evans (jap. Endou Mamoru), uczeń w Gimnazjum Raimona oraz kilku jego kolegów tworzą niepełny skład klubu piłkarskiego, który Mark, wraz z przyjaciółką, stworzył. Pewnego dnia dowiadują się, że mają grać mecz towarzyski z Akademią Królewską, najlepszą drużyną, a jeśli przegrają ich klub zostanie rozwiązany. W związku z tym Mark zaczyna zbierać więcej chętnych. W między czasie poznaje Axela Blaze'a (jap. Shuuya Gouenji), nowego ucznia Gimnazjum Raimona, gdy ten uratował małą dziewczynkę, będącą koleżanką Evansa, przed piłką, która na nią leciała. Mark próbuje namówić nowego do dołączenia do klubu piłkarskiego, lecz on nie jest chętny. Raimon wygrywa mecz z Królewskimi, chociaż wynik był około 20:1 dla przeciwnika, bo Królewscy z nieznanych powodów oddali mecz walkowerem. członkowie klubu piłmarskiego Raimona rozgrywają coraz więcej meczów, a ich celem jest wygrać Mistrzostwa Kraju, co po dużym wysiłku im się udaje.

Drugi sezon opowiada o tym, iż po Mistrzostwach Kraju, Raimon pojechał do swojej szkoły, ale okazało się że została zburzona przez drużynę piłkarską, której członkowie byli kosmitami i pochodzili z planety Alius. Mieli oni cel, by przychodzić do klubów piłkarskich różnych szkół w Japonii, grać z nimi, a gdy wygrają, burzyć ich szkoły. Raimon się na to nie godzi i postanawia pokonać drużynę, która nazywa się Gemini Storm. Ich kapitanem jest Jordan Greenway (jap. Midorikawa Ryuuji), ale mówi na siebie Janus (jap. Reize). W końcu pokonują Gemini Storm, lecz okazuje się, że drużyn z Aliusa jest więcej. W między czasie okazuje się, iż stary trener Akademii Królewskiej, stworzył nową drużynę o nazwie Akademia Królewska Reaktywacja. Znajduje się w niej dwóch starych kolegów Juda Sharpa (jap. Kidou Yuuto). Używają taktyk niedozwolonych, przez co wyniszczają sobie organizm. Lecz raimon wygrał z nimi, dzięki czemu ochronili ich przed wielką kontuzją. Najsilniejsza drużyna Akademi Aliusa nazywa się mianem Genesis. Naprawdę nazywa się Gai'a, a ich kapitanem jest Xavier Foster (jap. Kiyama Hiroto), ale mówi na siebie Xene (jap. Gran). Na szczęście Raimonowi udaje się wygrać ze wszystkimi drużynami, a później dowiedzieć się, że członkowie Aliusa nie są kosmitami, tylko ludźmi. Jednak po ponownym powrocie do Gimnazjum Raimona, okazuje się, że członkowie raimona, którzy odeszli, razem utworzyli kolejną drużynę posługującą się meteorytem Aliusa. Jednak koniec końców udaje się ich uratować od złej energii meteorytu.

Trzeci sezon zwany "Inazuma Eleven Japan" mówi o tym, że po wygranej z Akademią Aliusa, klub piłkarski Gimnazjum Raimona oraz jeszcze kilku świetnych piłkarzy z różnych klubów piłkarskich w Japonii zostali wezwani przez trenera raimona po to, by utworzyć reprezentację Japonii. Wszystkich zebranych podzielono na dwie drużyny, które miały się ze sobą zmierzyć. Ich wspólny mecz oglądał ich nowy trener, który opierając się na ich umiejętnościach w grze, wybrał członków, mających reprezentować Japonię. Nowym celem Raimona stała się wygrana w Mistrzostwach Świata. W między czasie, gdy będą grać mecze, okaże się, że wujek Marka, którego uważano za zmarłego, jednak żyje oraz że Rey Dark, czyli stary trener Akademii Królewskiej i stworzył Akademię Królewską Reaktywację, jest dobry, a człowiek, który go sprowadził na złą stronę, trenuje jedną z drużyn, z którą Raimon rozegra mecz. Ten człowiek jest jeszcze gorszy od Darka, lecz jego również uda się pokonać, ale niestety nie uda się go sprowadzić na dobrą stronę.  

Co to jest anime?

 

Anime to skrót słowny w języku japońskim, pochodzący od angielskiego słowa „animation”, po japońsku animēshon. Oznacza ono film animowany. W Japonii terminem tym określa się wszystkie filmy i seriale animowane, bez względu na ich pochodzenie. Natomiast w innych krajach słowo anime służy do określenia tylko japońskich filmów animowanych. Obie formy, czyli pierwotna (animēshon) i skrócona (anime), są używane przez Japończyków. Pionierami japońskiego filmu animowanego byli Ōten Shimokawa, Jun'ichi Kōuchi oraz Seitarō Kitayama, którzy swoje pierwsze prace zaprezentowali w 1917 roku. Uznaje się, że pierwszy komercyjnie rozprowadzany japoński film animowany to pięciominutowy film "Imokawa Mukuzō genkanban no maki", który został rozdystrybuowany w styczniu 1917 roku. Od połowy lat 30 XX w. i podczas II wojny światowej, anime służyły japońskiemu rządowi do celów propagandowych umacniających nacjonalizm i kult cesarza w społeczeństwie. Po wojnie i w latach 50. nastąpił zastój w japońskim przemyśle filmowym, głównie z powodu popularności produkcji amerykańskich. W tym okresie jednak przypada również rozwój mangi. W latach 60. nastąpił ponowny rozwój produkcji anime. W latach 70. popularność anime gwałtownie wzrosła i zaczęły powstawać filmy animowane wyróżniające się spośród innych produkcji. Anime kierowane było coraz częściej do młodzieży i dorosłych. Powstały nowe gatunki:

- mecha opowiadający o humanoidach i robotach,

- tokusatsu o herosach,

- fantastyka naukowa.

Reżyserowie coraz częściej uwypuklali indywidualizm i niezależność bohaterów, których cele i idee nie zawsze pokrywały się z celami większości. Modne też stały się fantastyczne światy, magia, nadprzyrodzone zdolności, przemoc, brutalizm i epatowanie seksualnością. W latach 80. anime podbiły rynki poza granicami kraju, a zwłaszcza w Australii, Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Francji, Belgii i Włoszech, natomiast w Japonii zostały uznane za jeden z najważniejszych nurtów produkcji filmowej. Anime stały się wytworami współczesnej kultury japońskiej, ale także odzwierciedleniem dokonujących się w niej przemian, a dzięki promocji i ekspansji eksportowej rozwinęły się w osobną branżę gospodarki przynoszącą Japonii ogromne dochody. Od lat 90. anime zaczęły podbijać także rynki wielu krajów Azji Wschodniej, Ameryki Południowej i Europy Wschodniej.

Black Bulter - mroczne anime

 

Black Butler - japońska manga napisana i zilustrowana przez Yanę Toboso. Od września 2006 roku jest publikowany w odcinkach w magazynie shōnen manga Monthly GFantasy firmy Square Enix. Dwunastoletni hrabia Ciel Phantomhive mieszka w Londynie w epoce wiktoriańskiej. Tytuł i pozycję zyskał po wydarzeniach z okazji swoich dziesiątych urodzin 14 grudnia 1885 roku, kiedy to posiadłość Phantomhive została zaatakowana przez niezidentyfikowanych sprawców. Rodzice Ciela zginęli wraz z rodzinnym psem, Sebastianem, a on sam został porwany i sprzedany w niewolę. Trafia w ręce sadystycznego, czczącego demony kultu i znosi fizyczne, psychiczne i seksualne znęcanie się ze strony porywaczy. Pewnej nocy, podczas ceremonii ofiarnej w celu przywołania demona, demon przybywa, ale stwierdza, że przybył w odpowiedzi na wezwanie Ciela, a nie kultu. Ciel sprzedaje swoją duszę demonowi i zawiera umowę, aby zostać uratowanym; demon zabija wszystkich członków kultystów i umieszcza symbol faustowskiego kontraktu na prawym oku Ciela. W ramach kontraktu demon pochłonie duszę Ciela jako zapłatę za pomoc w osiągnięciu celu; zemsta na tych, którzy doprowadzili do upadku jego rodziny i Domu Phantomhive. Ciel nazywa demona Sebastianem Michaelisem, na cześć swojego zmarłego psa. Duet powraca do społeczeństwa, gdy Ciel przejmuje stanowisko swojego zmarłego ojca jako Strażnik Królowej: kogoś, kogo zadaniem jest zbadanie spraw, które sama królowa Wiktoria uważa za zagrażające Anglii. W czerwcu 2024 roku ogłoszono, że manga zostanie zawieszona, a Toboso będzie prowadzić badania i czynić przygotowania, gdy seria zmierza do punktu kulminacyjnego.

Głównych bohaterów anime jest dwójka, a mianowicie:

 

Sebastian Michaelis jest demonicznym kamerdynerem w domu Phantomhive'a i działa jako ochroniarz Ciela Phantomhive'a. Bycie kamerdynerem to praca, której jest całkowicie oddany, wykonując rozkazy Ciela z wielką lojalnością i szybkością. Lubi rzucać wyzwanie Cielowi i czasami nie wydaje się być naprawdę zaniepokojony jego samopoczuciem, obrażając go i irytując, widząc jego reakcję. Są jednak chwile, kiedy okazuje troskę o życie Ciela. Sebastian ma słabość do kotów w ogóle, twierdząc, że nie może przewidzieć ani kontrolować własnych reakcji i uczuć, gdy jest w ich obecności. Jako demon okazał się również niezwykle bezwzględny, sadystyczny i manipulujący swoimi przeciwnikami i jest zaintrygowany zachowaniami i postawami ludzi, ponieważ uważa je za interesujące ze względu na ich nienasyconą chciwość. Jest wysoko wykwalifikowany praktycznie we wszystkim i z łatwością radzi sobie z każdym zadaniem, bez względu na to, jak jest ono niemożliwe, a także z każdym problemem, który wynika z błędów innych pracowników. Ze względu na fakt, że jest demonem, który jest związany faustowskim kontraktem, musi przestrzegać woli Ciela, a jego znak kontraktowy znajduje się na jego lewej ręce, co pozwala Sebastianowi znaleźć Ciela, gdziekolwiek się znajduje, gdy znak kontraktu Ciela zostanie odsłonięty. W zamian Ciel jest w stanie przywołać i wydać rozkazy Sebastianowi. Jego wiek jest określany jako tajemnica, ale podobno ma ponad 3000 lat.

Hrabia Ciel Phantomhive jest głównym bohaterem i obeznanym z biznesem, egoistycznym trzynastoletnim szefem rodziny Phantomhive po śmierci swoich rodziców, Vincenta i Rachel Dalles-Phantomhive. Prowadzi firmę Funtom, która produkuje zabawki i słodycze. Jego prawe oko, zwykle pokryte czarną opaską, nosi znak faustowskiego kontraktu, który zawarł z demonem Sebastianem. Podobnie jak poprzedni hrabiowie w jego rodzinie, Ciel jest obecnie znany jako pies stróżujący królowej, którego zadaniem jest eliminowanie przestępców i rozwiązywanie spraw w półświatku dla królowej Wiktorii. Po śmierci rodziców, a przed spotkaniem z Sebastianem, został zniewolony przez sektę i miał być rytualną ofiarą. Podczas sesji ofiarnej, oprawcy Ciela poświęcili jego bliźniaka, powodując wezwanie Sebastiana. Ciel zawarł umowę z Sebastianem zamiast z kultem, a następnie rozkazał demonowi zabić wszystkich ludzi w pokoju. Od tego dnia Ciel poświęcił swoje życie na odnalezienie ludzi odpowiedzialnych za upokorzenia i cierpienia, które musiał znosić. W czasie, gdy został schwytany, na jego plecach wypalono piętno, którego nie chce, aby ktokolwiek widział. Jako szlachcic, Ciel prezentuje się jako dumny, poważny i dojrzały chłopiec. Ze względu na swoje przeszłe nieszczęścia rzadko się uśmiecha i jest bezlitosny w kontaktach z wrogami. Jednak Ciel od czasu do czasu wyrażał troskę o dobro kilku bliskich mu osób. Pomimo stoickiej postawy, Ciel wykazuje cechy godne młodego mężczyzny w jego wieku. Chociaż fizycznie słaby, Ciel jest biegły w posługiwaniu się bronią i zawsze nosi ją przy sobie, aby się chronić. Jego imię oznacza po francusku "niebo". Podczas Niebieskiego Kultu, Ciel okazuje się, że ma starszego brata bliźniaka, prawdziwego "Ciela Phantomhive", który zmarł przed wydarzeniami z mangi. Przybrał tożsamość i tytuł brata, a jego prawdziwe nazwisko jest obecnie nieznane.

Cudownie się nazywasz. - imiona japońskie

 

Omawiałam już imiona koreańskie oraz chińskie, więc przyszedł czas na japońskie. Zacznijmy od nazwisk. Japońskie nazwiska są zwykle zapisywane znakami kanji, które mają określone znaczenia. Niektóre z najpopularniejszych nazwisk w Japonii to:

- Sato oznacza pomocnik w polu,

- Suzuki oznacza drewno dzwonkowe,

- Takahashi oznacza wysoki most,

- Tanaka oznacza na polu ryżowym,

- Watanabe pochodzi z samurajskiego klanu Watanabe no Tsuna,

- Ito oznacza glicynia,

- Yamamoto oznacza podstawę góry,

- Aoki oznacza zielone drzewo.

Imiona w założeniu mają wyrażać pożądaną przez rodziców cechę charakteru lub wyglądu dziecka. Można je podzielić na męskie i żeńskie, ale również takie, które nie są przypisane do żadnej z płci. Imiona zazwyczaj zapisywane są za pomocą znaków kanji, ale istnieją również takie, do zapisu których używa się hiragany. 

Japońskie imiona dla dziewczynek podlegają trendom i modzie. Niegdyś najpopularniejszymi imionami były:

- Ai to miłość,

- Aya to barwny,

- Junko to niewinność,

- Mai to taniec,

- Kazuko to pokój,

- Keiko to błogosławieństwo,

- Mayumi to prawda, wolność lub piękno,

- Misaki to kwitnąć,

- Sachiko to szczęście,

- Tomoko to wiedza,

- Youko to morze,

- Yuuko to bogactwo.

Japońskie imiona dla chłopców mają swoje znaczenie i są całkiem ciekawe. Niektóre brzmią tak:

- Daisuke to świetny pomocnik,

- Hiroshi to wspaniałomyślny, kwitnący,

- Hiroto to posiadać wysokie aspiracje,

- Kenichi to mądry lub pierwszy,

- Kenta to drowie lub obfitość,

- Makoto to szczerość lub prawda,

- Minoru to rosnąć,

- Osamu to zdyscyplinowany,

- Ren to lotos,

- Shigeru to kwitnący lub bujny,

- Sho to latać,

- Takashi to godny pochwały,

- Takuya to rozwój,

- Tsuyoshi to silny lub odważny,

- Yuma to trwałość albo prawda.

Boku no Hīrō Akademia (japońska manga)

Boku no Hīrō Akademia to japońska manga napisana i zilustrowana przez Kōhei Horikoshi. Od lipca 2014 roku jest publikowana w odcinkach w magazynie shōnen manga Shueisha Weekly Shōnen Jump, a jego rozdziały zostały dodatkowo zebrane w 39 tomach tankōbon od listopada 2023 roku. Osadzona w świecie, w którym supermoce, które są nazywane "darami" stały się powszechne. Historia opowiada o Izuku Midoriyi, chłopcu, który urodził się bez Daru, ale wciąż marzy o zostaniu superbohaterem. Jest zwiadowca przez największego bohatera na świecie, All Mighta, który po rozpoznaniu jego potencjału obdarza Midoriyę swoim darem i pomaga zapisać go do prestiżowego liceum dla superbohaterów w trakcie szkolenia. Seria rozszerzyła się na powieści świetlne, sztuki teatralne oraz różnego rodzaju towary i media, w tym liczne gry wideo. Został również zaadaptowany na serial telewizyjny anime przez Bones. Pierwszy sezon był emitowany w Japonii od kwietnia do czerwca 2016 roku. Otrzymał również trzy filmy animowane, zatytułowane My Hero Academia: Two Heroes, My Hero Academia: Heroes Rising i My Hero Academia: World Heroes' Mission, a także dziewięć oryginalnych animacji wideo. Do lutego 2023 roku manga miała ponad 85 milionów egzemplarzy w obiegu, wliczając w to sprzedaż spin-offów, co czyni ją jedną z najlepiej sprzedających się serii mang wszech czasów. Krytycy również przyjęli ją pozytywnie, a recenzenci chwalili mangę za jej grafikę, postacie, opowiadanie historii, sekwencje akcji i wykorzystanie podkulturowych odniesień do zachodnich komiksów o superbohaterach.Seria anime otrzymała dodatkowe pochwały za animację, muzykę, tempo, sekwencje akcji i występy głosowe zarówno w języku japońskim, jak i angielskim. Zarówno manga, jak i anime zdobyły kilka nagród, w tym Sugoi Japan Award i Harvey Award za najlepszą mangę. Otrzymały także dwie nominacje do Anime of the Year na Crunchyroll Anime Awards.

Akcja My Hero Academia toczy się w świecie, w którym około 80% ludzkiej populacji zyskało supermoce zwane "darami". Dziwactwa są bardzo zróżnicowane i mogą być dziedziczone. Wśród osób wzmocnionych darem, kilka z nich zdobywa tytuł Bohaterów, którzy współpracują z władzami w operacjach ratunkowych i zatrzymywaniu przestępców, którzy nadużywają ich darów, powszechnie znanych jako Złoczyńcy. Ponadto bohaterowie, którzy doskonale wywiązują się ze swoich obowiązków, zyskują status celebrytów i są uznawani za "Pro Heroes". Bohaterowie są klasyfikowani pod względem popularności, przy czym bohaterowie wyższej rangi cieszą się publicznym uznaniem, chociaż nierzadko zdarza się, że początkujący bohaterowie również zyskują popularność. Początkowo ludzie, którzy zgłosili się na ochotnika do wykonywania swoich heroicznych obowiązków bez pozwolenia, byli uznawani za "Strażników". Uczniowie, którzy działali jako strażnicy mściciele, nie mogą pracować jako bohaterowie ze względu na przepisy ograniczające dary zarządzane przez Komisję Bezpieczeństwa Publicznego Bohaterów. Podczas gdy akt czujności jest z natury nielegalny, sami strażnicy reprezentują szarą strefę. Komisja Bezpieczeństwa Publicznego Bohaterów początkowo zatrudniała strażników do wykonywania brudnej roboty, dopóki nie stali się zbyt zorganizowani, aby strażnicy mogli sobie z nimi właściwie poradzić, więc porzucili ten pomysł i zamiast tego, skupili się na rekrutacji profesjonalnych bohaterów. Niektórzy strażnicy noszą kostiumy, ale ponieważ nie mają dostępu do firm wsparcia, tak jak Bohaterowie, są one wykonane ze zwykłych ubrań i przedmiotów codziennego użytku. Istnieją dwa rodzaje staży, które dają możliwość zostania "Pro Heroes". Pierwszym z nich są staże w Hero Agency, w ramach których Pro Heroes mogą wysłać prośbę do studentów, którzy chcą pod ich kierunkiem pracować, na przykład po zakończeniu Festiwalu Sportu. Polega na tym, że uczeń obserwuje Pro Heroes, słucha jego rad i obserwuje go w akcji przez tydzień. Ponieważ uczniowie nie mają licencji, nie mogą legalnie pracować jako Bohaterowie. Drugi rodzaj to Hero Work-Study, gdzie po uzyskaniu przez ucznia Licencji Bohatera po zdaniu egzaminu na Tymczasową Licencję Bohatera, traktowany jest jak prawdziwy pomocnik, co pozwala mu uczestniczyć w działaniach pomocowych w sytuacjach kryzysowych. Pozwala im to również zdobyć doświadczenie i może pomóc im zostać zauważonym przez innych profesjonalnych bohaterów, którzy mogą zatrudnić ich jako pełnoetatowych pomocników po ukończeniu studiów.

                                                 Przedstawienie bohaterów anime

Izuku Midoriya to młody mężczyzna, który marzy o zostaniu bohaterem, mimo że jest prześladowany przez swojego przyjaciela z dzieciństwa Katsukiego Bakugo za brak daru. Po spotkaniu ze swoim idolem, All Mightem, który jest największym bohaterem na świecie, Izuku zostaje wybrany przez All Mighta, aby odziedziczyć jego dar "Jeden za Wszystkich" (daje mu to możliwość gromadzenia swojej surowej mocy i przekazywania jej innym) i stać się jego następcą, ponieważ All Might został poważnie zraniony przez swojego arcywroga All For One, którego dar pozwala kraść inne dary na swój użytek i przekazywać je innym. Izuku zaczyna uczęszczać do Liceum U.A. dla bohaterów wraz z Bakugo. W ciągu roku szkolnego Izuku i jego koledzy z klasy ciężko pracują, aby się poprawić i spotykają Ligę Złoczyńców dowodzoną przez ucznia All For One, Tomurę Shigaraki, który pragnie zabić All Might i zniszczyć społeczeństwo za pomocą potworów o wielu mocach znanych jako "Nomu". Ze względu na informacje, które Liga Złoczyńców posiada na temat wewnętrznego funkcjonowania U.A., wydział zaczyna podejrzewać, że w szkole może być zdrajca. Po wzięciu udziału w festiwalu sportowym, Izuku i jego koledzy z klasy Shoto Todoroki i Tenya Ida konfrontują się ze złoczyńcą Stainem i pokonują go, ale jego ostatnia wiadomość inspiruje wielu złoczyńców do działania, z których wielu dołącza do Ligi Złoczyńców, w tym seryjny morderca Dabi i psychotyczna Himiko Toga. Po tym, jak Liga Złoczyńców porywa Bakugo, All Might, i inni bohaterowie, udaje się wytropić kryjówkę Ligi Złoczyńców, po czym ujawnia się All For One. Izuku i jego przyjaciołom udaje się uratować Bakugo, a All Might mierzy się z All For One, co kończy się pokonaniem i uwięzieniem All For One, a All Might, po wyczerpaniu w sobie resztek mocy One For All, zmuszony jest do przejścia na emeryturę. Liga Złoczyńców ucieka, ale traci znaczące wsparcie i dostęp do Nomu. Po zdaniu egzaminu na Tymczasową Licencję Bohatera, Izuku rozpoczyna pracę jako stażysta z byłym pomocnikiem All Mighta, Sir Nighteyem, którego dar daje mu moc przewidywania przyszłości. Sir Nighteye uważa, że Izuku nie jest godzien odziedziczenia "Jednego za Wszystkich" i próbuje przekonać go do przekazania mocy swojemu podopiecznemu. Pod jego kierownictwem Izuku, kilku jego kolegów z klasy i protegowany Nighteye'a udaje się pokonać Shie Hassaikai, grupę yakuzy, ich przywódcę Overhaul i uratować dziewczynę o imieniu Eri, której dar był używany do stworzenia broni, która wymazuje dary ludzi. Jednak Sir Nighteye został śmiertelnie ranny w konflikcie i zginął, będąc przekonanym, że Izuku jest godny zastąpienia All Mighta. Izuku później kontynuuje swój staż pod okiem bohatera Endeavora, który przejął pozycję All Mighta jako najlepszego bohatera Japonii po przejściu na emeryturę. Izuku później budzi dar, który należał do jednego z poprzedników All Mighta, odkrywając, że w końcu może zdobyć wszystkie dary poprzednich użytkowników One For All. Tymczasem bohaterom udaje się schwytać członka Ligi Złoczyńców, Kurogiriego. Badanie ujawnia, że jest to Nomu stworzony ze zwłok przyjaciela z dzieciństwa jednego z nauczycieli UA. Tymczasem Liga Złoczyńców rośnie w siłę po tym, jak Shigaraki zbiera więcej zwolenników i pokonuje inną grupę złoczyńców, Armię Wyzwolenia Meta dowodzoną przez Re-Destro, co prowadzi do połączenia obu organizacji we Front Wyzwolenia Paranormalnego pod jego przywództwem. Aby przeciwdziałać temu nowemu zagrożeniu, bohaterowie Pro i Training łączą siły w ogromnej operacji, aby ich aresztować, ale pomimo poważnych strat i zniszczeń, nie udaje im się schwytać większości League, w tym Shigarakiego, który odziedziczył dar All For One i jest przez niego opętany. Tymczasem Dabi ujawnia się jako syn Endeavora, Toya, a także znęca się, który doprowadził go do nikczemności, niszcząc zaufanie opinii publicznej do bohatera. W kolejnych dniach Paranormal Liberation Front nabiera rozpędu, uwalniając tysiące uwięzionych złoczyńców, w tym oryginalnego All For One, co wraz z rewelacją Dabiego powoduje, że Japonia pogrąża się w chaosie i anarchii. Izuku, wiedząc, że jest głównym celem Shigarakiego i All For One, decyduje, że jest to zbyt niebezpieczne dla jego przyjaciół i rodziny, aby mieć go w pobliżu i ucieka z U.A., zostawiając kilka listów do innych, ujawniając prawdę o jego mocy. W ciągu następnego miesiąca Izuku łączy siły z 3 najlepszymi bohaterami i rozpoczyna nieustanne polowanie na lokalizację All For One, ze szkodą dla własnego zdrowia. Po tym, jak prawie został pokonany przez zabójcę wysłanego przez All For One, zostaje skonfrontowany z kolegami z klasy, którzy przekonują go do powrotu do U.A., które zostało zamienione w obóz dla uchodźców, dla rodzin studentów i innych cywilów, którzy uciekli przed złoczyńcami. Z ulepszeniami ciała Shigarakiego i asymilacją przez All For One prawie ukończonymi, amerykański Pro Heroes, Star and Stripe, przybywa, aby walczyć z nim na prośbę All Mighta. Jednak Shigarakiemu udaje się ją zabić i próbuje ukraść jej dar, co przynosi odwrotny skutek i poważnie uszkadza jego ciało, zanim się zniszczy, dając bohaterom trochę czasu na opracowanie planu. Jeden z kolegów z klasy Izuku okazuje się być zdrajcą, który otrzymał dar od All For One, aby ukryć swoją dziwaczną naturę w młodym wieku i został zmuszony do służenia All For One z groźbami wobec niego i jego rodziny. Bohaterowie postanawiają wykorzystać jego połączenie z All For One, aby go zwabić, a bohaterowie rozpoczynają ostateczną bitwę z Ligą Złoczyńców, udaje im się oddzielić Shigarakiego od jego podwładnych, aby dać Izuku szansę na walkę z nim w pojedynku. Jednak Todze udaje się oddzielić Izuku od jego zamierzonego miejsca, powodując, że przybywa później niż zamierzał. Bakugo zostaje śmiertelnie ranny w walce z Shigaraki, chociaż Ostrze planuje poświęcić się, aby go uratować. Spinner udaje się również uwolnić i obudzić Kurogiri oraz użyć swojego Daru Warp, by pomóc złoczyńcom zdobyć przewagę. Później oryginalny All For One pokonuje bohaterów przydzielonych do walki z nim i zaczyna kierować się w stronę Shigarakiego i Izuku. Dabi zaczyna się autodestrukcja podczas walki z Endeavourem, ale później przybywa rodzina Todoroki i używa swoich Darów Mrozu, żeby go ochłodzić i zapobiec jego śmierci. Podczas gdy Toga zostaje pokonany przez przyjaciela Izuku, Ochaco Urarakę, All Might staje twarzą w twarz z All For One, ale zostaje pokonany. Niemniej jednak, All Might próbuje się poświęcić, aby powstrzymać All For One, ale zostaje uratowany przez ożywionego Bakugo.

Izuku Midoriya

Shoto Todoroki

Katsuki Bakugo

Samuraj

 

Samuraj to pierwotnie świta służąca najwyższym dostojnikom japońskim, także gwardia cesarska, dziedziczna szlachta wojskowa, kasta wojowników, która utrzymywała się od XII wieku do Restauracji Meiji w 1868 roku. Udział samurajów w populacji kraju wynosił co najwyżej 10%. Klasa Samurajów wykształciła się z oddziałów milicji, utworzonych na mocy edyktu w 792 roku. Do władzy doszli na przełomie XII i XIII wieku za sprawą wprowadzenia siogunatu. Okres Edo przyniósł regres umiejętności Samurajów i schyłek czasów ich świetności. Za ostatniego Samuraja uznaje się Saigō Takamoriego, który w 1877 roku, czyli okresie Meiji, popełnił samobójstwo. Symbolem pozycji Samurajów był samurajski miecz katana i krótki miecz wakizashi, razem stanowiące komplet zwany daishō. Ich noszenie było prawem i obowiązkiem japońskich wojowników. Daishō nie były tylko bronią. Mówiono o nich, że stanowią duszę Samuraja, toteż Samurajowie byli silnie związani ze swoimi mieczami i otaczali je głęboką czcią. Charakterystyczna dla Samurajów była ich fryzura – włosy upięte na czubku głowy i wygolone z przodu, nad czołem. Strój składał się z kilku warstw: lnianej lub bawełnianej bielizny fundoshi, męskiego kimona, przytrzymywanego przez pas, oraz, w sytuacjach oficjalnych, spodnie hakama. Za pas wkładano dwa miecze – katana i wakizashi. Klasyczną zbroją samurajską była zbroja ō-yoroi. Składała się z wielu segmentów, głównie metalowych, które pokrywano skórą i lakierowano, po czym łączono za pomocą grubych pasków z jedwabiu i skóry. Paski te – jaskrawo kolorowane – stanowiły element dekoracyjny zbroi. Była ona używana do XII wieku. Zastąpiła ją zbroja domaru. Ta z kolei wyparta została w XVI wieku przez zbroję tosei gusoku, w której dodano element chroniący twarz, nabiodrka i sashimono mocowany na plecach.

Na początku główną bronią Samurajów był łuk oraz broń drzewcowa, zwana naginata. W XV wieku wprowadzono do użytku prostą włócznię yari. Samuraj zawsze miał przy sobie swój miecz. Jego pierwszą formą był miecz o prostej klindze, zwany tsurugi. Został on następnie zastąpiony przez broń o wygiętej głowni - tachi, a następnie katanę. W XIV wieku do użytku wszedł również duży miecz no-dachi. Od XVI wieku razem z kataną zaczęto nosić krótszy miecz, zwany wakizashi. Używano również noży tanto. Korzystano także z toporów, maczug, narzędzi obuchowych z hakami i pazurami na miejscu grotu, kusz, trebuszetów trakcyjnych oraz arkebuzów. Miecz samurajski - nihon-tō - był najważniejszym elementem w kulturze Samurajów, stanowił niejako duszę wojownika. Związanych z nim było wiele rytuałów, niekiedy bardzo złożonych, począwszy już od procesu jego wykuwania. Miecznik wykonujący swój fach musiał poddawać się uprzednio ceremonii oczyszczenia, zaś pomiędzy niektórymi momentami wykuwania przywdziewał odświętne szaty. Aby odpędzić złe moce, kuźnię ozdabiały motywy, zaczerpnięte z religii shintō. Obrządek dotyczył nawet używanej przy hartowaniu miecza gliny, wody i ognia. Zadaniem miecznika było wytworzenie głowni miecza o jak najtwardszym ostrzu, będącego jednocześnie możliwie najbardziej elastycznym, by miecz nie uległ pęknięciu. Było to bardzo trudne zadanie, osiągane przez wielokrotne przekuwanie żelaza, hartowanie metalu oraz inne techniki, wypracowywane przez wieki i pilnie strzeżone przez mistrzów tego fachu. Samurajskie miecze poddawane były regularnej konserwacji, która polegała na nacieraniu głowni miecza maścią z mięty japońskiej.

naginata

yari

tsurugi

tachi

katana

nodachi

wakizashi

tanto

nihon-tō

Ninja

 

Ninja to tajny agent lub najemnik w feudalnej Japonii, który specjalizował się w działaniach specjalnych, wywiadzie, rozpoznaniu, przenikaniu i skrytobójstwach, ale także w walce wręcz i bronią białą. Ich skryte, podstępne metody były sprzeczne z zasadami samurajów, którzy przestrzegali surowych zasad dotyczących honoru i walki. W dzisiejszych czasach słowo Ninja jest często używane w odniesieniu do tego, co historycznie nazywano shinobi. Ich głównym celem było zbieranie informacji wywiadowczych dla daimyō, którym służyli. Uważa się, że ci tajni wojownicy pochodzą od akutō, czyli band zła lub złoczyńców, ale od końca okresu Kamakura stopniowo zdobywali wpływy o charakterze wojskowym. Ich aktywność można zweryfikować w okresie od XIV wieku do drugiej połowy XIX wieku. Ze względu na to, że władza daimyō w prowincji Iga była stosunkowo słaba, lokalni wojownicy biorąc na siebie ciężar funkcji samorządowych, opracowali metody ninjutsu, aby się bronić. W późniejszych latach Ninje byli zatrudniani zarówno przez siogunów, jak i przez domeny w całej Japonii, otrzymując status samurajów niskiej rangi, chłopów z niektórymi przywilejami samurajów lub zwykłych chłopów. Ci, którzy byli zatrudniani w lokalnych domenach, byli wykorzystywani do uzyskiwania informacji o sąsiednich domenach, czy buntach chłopskich. Byli więc wykorzystywani nadal jako szpiedzy, ale często pełnili funkcje strażników na zamku lub w mieście zamkowym. Wśród tych, którzy pozostawali w wioskach, niektórzy pisali podręczniki dla następnych pokoleń. Tematyka zawarta w instrukcjach była niezwykle szeroka: od zasad postawy w stosunku do swoich obowiązków po omówienie szczegółów umiejętności, które obejmowały między innymi przenikanie, przebranie, interakcję z lokalnymi mieszkańcami, przekonującą mowę, mnemonikę, przekazywanie informacji, walki. Zawierały także wiedzę w takich dziedzinach, jak m.in. medycyna, farmacja, żywność, astronomia, meteorologia, wytwarzanie czarnego prochu. W spokojnym okresie Edo dynamicznie rozwijającej się kultury, przeciętna osoba nie miała zwykle możliwości zobaczyć Ninja w akcji. W rezultacie ich obraz został ukształtowany poprzez popularne powieści i teatr. Dwa główne wzory narracji, w których głównym bohaterem jest Ninja to przenikanie do jakiegoś obiektu za pomocą sztuki ninjutsu, kradzież skarbu i powrót z nim, poprzez magiczną sztukę ninjutsu, próba obalenia czyjejś władzy lub przejęcia czyjegoś dziedzictwa. Obecnie Ninja jest zwykle przedstawiany jako postać odziana na czarno, rzucająca shuriken. Jednak od początku okresu Edo do połowy XVIII wieku przedstawiano ich w normalnych ubraniach ludności cywilnej tamtych czasów. Od połowy XVIII wieku sztuki teatralne zaczęły przedstawiać tajnych wojowników w czarnych strojach i maskach podczas rzucania shuriken. Od początku XIX wieku ten sam strój stał się również popularny w powieściach. W okresie Edo byli oni zwykle przedstawiani jako osoby złe i nikczemne, ale w okresie Taishō wydawnictwo „Tatsukawa Bunko” wprowadziło raczej heroiczny wizerunek Ninja w postaci Sasuke Sarutobi. To była jedna z pierwszych fikcyjnych postaci tego rodzaju w literaturze okresu Edo. Byli oni wyimaginowanymi wasalami prawdziwej postaci historycznej o nazwisku Yukimura Sanada.

                                                     Broń, której m.in. używali Ninja

Ashiko

Shikomi-zue

Tetsu-bishi

Kusari-gama

Kyoketsu-shōge

Sai

Tekkō-kagi

Suntetsu

Poprawne japońskie określenie to shinobi-no-mono. Słowo Ninja rozpowszechniło się jednak szerzej ze względu na łatwiejszą wymowę. Pierwsze udokumentowane użycie terminu shinobi, pierwotnie zapisywanego przy pomocy chińskich znaków, pochodzi z VIII wieku. Pojawia się w wierszu poetki Heguri-uji no Iratsume, dedykowanym Ōtomo no Yakamochi. Pierwotne znaczenie terminu shinobi to „ukraść”, zaś mono oznacza „osobę”. Słowo Ninja zdobyło popularność w kulturze po II wojnie światowej. Główny znak nin składa się z dwóch mniejszych znaków. Górny ha oznacza „ostrze” natomiast dolny kokoro oznacza „serce” lub „ducha”. Razem oznaczają: „wytrzymałość”, „cierpliwość”, „powściągliwość”. Jutsu oznacza: „sztukę”, „technikę”, „umiejętność”, „sposób”. Ninja oznacza więc „człowieka wyszkolonego w sztuce bycia niewidocznym”, zaś ninjutsu oznacza „umiejętność bycia niewidocznym”.

Symbol spokoju w roślinie

             Na wstępie chciałabym przeprosić, że dawno nie publikowałam żadnego wpisu.

Sakura to inaczej kwiat wiśni, rosnący na drzewach wiśni w Japonii. Kwiat ten posiada kilka odmian. Najbardziej lubianą przez Japończyków i najczęściej występującą na terenie archipelagu odmianą jest somei-yoshino. Jej kwiaty są niemal całkowicie białe, lekko zabarwione bladym różem, szczególnie blisko łodygi. Kwiaty rozwijają się i zwykle opadają w ciągu tygodnia, zanim jeszcze rozwiną się liście. Z tego powodu drzewa wydają się niemal całkowicie białe. Odmiana wzięła swoją nazwę od wioski Somei, która obecnie jest częścią dzielnicy Toshima w Tokio. Powstała w drugiej połowie XIX wieku, na przełomie okresu Edo i Meiji. Inne odmiany tego pięknego kwiatu, to między innymi: Yama-zakura, Yae-zakura i Shidare-zakura.

- Yama-zakura to górska, dzika Sakura

- Yae-zakura ma duże, „podwójne” kwiaty, z grubymi różowymi płatkami

- Shidare-zakura, nazywana też płaczącą wiśnią, ma gałęzie opadające do ziemi, jak u wierzby płaczącej, a na nich kaskady różowych kwiatów.

W prefekturze Yamanashi znajduje się najstarsze drzewo wiśni w Japonii. Jego wiek ocenia się na 1800-2000 lat. Jest ono jednym z trzech drzew zasadzonych na terenie świątyni Jissō-ji w Yamataka. Należy do gatunku Edo-higan-zakura, jego wysokość to 10 m i 3 cm, obwód pnia wnosi 10 m. Legenda głosi, że Yamato Takeru-no-mikoto, syn cesarza Keikō, zasadził drzewo, gdy dowodził oddziałem ekspedycyjnym na wschodzie. Natomiast w XIII wieku mnich Nichiren, widząc drzewo w złym stanie, modlił się o jego przebudzenie. Drzewo ożyło, więc nazwano je myōhō-zakura, czyli Sakura mistycznego i najwyższego prawa Buddy. Sakura jest powszechnie rozpoznawalnym i wszechobecnym symbolem Japonii, umieszczanym na przedmiotach codziennego użytku, w tym na kimonach, materiałach piśmiennych i zastawie stołowej. Kiszone liście i płatki kwiatów są jadalnymi ozdobami potraw i słodyczy, jak: ciastka, galaretki, czy lody. Kwiat wiśni jest często wykorzystywaną metaforą ulotnej natury życia i pojawia się w sztuce japońskiej. Jest także kojarzony z samurajami i kamikaze. Istnieje popularna piosenka ludowa o tytule "Sakura". Kwiat ten był kojarzony z bushi. Życie uważano za krótkotrwałe i piękne, podobne do kwiatów wiśni. Ten motyw pozostaje nadal obecny, między innymi w kulturze popularnej, a szczególnie w mandze i anime. W poezji japońskiej Sakura jest wykorzystywana jako kigo i kidai.

Sakura nad fosą pałacu cesarskiego w Tokio.

Każdy jest wyjątkowy (Azjaci)

Pierwszą różnicą między nami (Europejczykami), a Azjatami, jest wzrost: Azjaci są niżsi. Azjata, który ma 185 cm wzrostu, jest tam uważany za bardzo wysokiego. Azjata ma (mniej więcej) 165 cm wzrostu. Druga, bardzo często zauważalna różnica to to, że Azjaci wyglądają na 20 lat młodszych niż są w rzeczywistości. Zawsze wyglądają młodo i zazwyczaj uroczo, a zwłaszcza dziewczyny. Wszyscy którzy pochodzą z Azji, mają czarne włosy oraz oczy. Ponieważ wyglądają praktycznie tak samo, jest tam moda farbowania włosów, malowania się i noszenia biżuterii, nawet u chłopców. Wszyscy z Azji są również zawsze bardzo zadbani:

nigdy nie są otyli, zawsze są ogoleni, zawsze wypielęgnowani, uczesani, nigdy się nie garbią, można by powiedzieć, że są idealni. Noszenie odsłoniętego dekoltu czy odkrywanie brzucha, jest tam traktowane tak jak u nas, ale inaczej są traktowane krótkie spódniczki u dziewczyn. U nich jest to uważane jako całkiem normalne. Dziewczyny chodzą w  krótkich spódniczkach do szkoły, a dorosłe kobiety noszą je do pracy. Krótkie spódniczki są uważane za część stroju eleganckiego, więc są one dopuszczalne. Można też dostrzec, że Azjatki rzadko mają zwariowane fryzury. Mają raczej włosy rozpuszczone, spięte w kucyk, warkocz lub kok, ale chyba nigdy nie zobaczycie Azjatki w irokezie, pół ogolonej głowie czy na przykład włosach wystających na wszystkie strony. Azjaci są raczej ludźmi bardzo wychowanymi i ułożonymi. Często też ćwiczą. 

                       !UWAGA!

Oh Sehun - południowokoreański raper z chińsko-koreańskiego zespołu kpopowego EXO.

⇦