Kolory w kulturze chińskiej - znaczenie

 

Kolory w chińskiej kulturze mają bardzo bogatą symbolikę i często pojawiają się podczas ważnych świąt, w architekturze oraz w tradycyjnych strojach. Podstawowe kolory i ich symbolika to czerwony, żółty, zielony, niebieski, fioletowy, czarny oraz biały.

Czerwony symbolizuje dobrobyt, szczęście, sukces i obronę przed złymi duchami, dlatego dominuje podczas ślubów oraz Chińskiego Nowego Roku. Pojawia się również w tradycyjnej filozofii chińskiej, w której jest powiązany z żywiołem ognia.

Żółty symbolizuje władzę, mądrość i stabilność. Historycznie był kolorem rodziny cesarskiej, więc często chłopi nie mogli nosić tego koloru lub tylko niektórych odcieni. W tradycyjnej filozofii chińskiej jest powiązany z żywiołem ziemi.

Zielony symbolizuje zdrowie, harmonię, wzrost i rozwój, jednak ciekawe jest to, że w Chinach zielone kapelusze są bardzo niefortunnym prezentem, zwłaszcza ślubnym, ponieważ funkcjonuje tam powiedzenie "nosić zielony kapelusz", które oznacza niewierność partnera. Jest powiązany z drewnem, które w chińskiej filozofii uznaje się za żywioł, tak samo jak kolor niebieski.

Niebieski symbolizuje spokój, rozwój duchowy i nieśmiertelność. Mimo, że nie jest tak bardzo symboliczny jak np. czerwony, to często używa się go w sztuce oraz w tradycyjnych wzorach. Jest powiązany z drewnem tak jak zielony.

Fioletowy oznacza szlachetność, duchowość, elegancję i bogactwo. Z tego powodu był kojarzony z wysokim statusem, tak jak kolor żółty.

Czarny symbolizuje siłę, autorytet i powagę. W zależności od kontekstu czasami wiąże się go z tajemniczością lub pechem. W tradycyjnej teorii pięciu żywiołów ten kolor wiąże się również z żywiołem wody.

Biały mimo iż w kulturze zachodniej kojarzy się ze ślubem, to w Chinach oznacza smutek, żałobę i pożegnanie, dlatego tradycyjne stroje żałobne są często białe. W filozofii chińskiej wiąże się go z metalem, który czasem też jest uznawany jako żywioł.

Japoński sympol wytrwałości - Nishiki-goi

 

Nishiki-goi w japońskim oznacza "karp brokatowy" lub "karp kolorowy". Jest to ozdobna forma hodowlana karpia w Japonii. W skrócie mówi się na nie Ryby Koi. Dorosłe osobniki osiągają długość do 100 cm. Mają atrakcyjne ubarwienie, hodowane są w stawach parkowych, oczkach wodnych i basenach rybnych. Nazywane są „pływającymi klejnotami” lub „pływającymi dziełami sztuki”. Są znane w świecie od 1914 roku, kiedy pokazano je na dorocznej wystawie w Tokio. Ryby Koi mają ponad 200-letnią historię. Uważa się, że hodowlę rozpoczęto w latach 1603–1868, kiedy zauważono mutacje karpi hodowanych w celach spożywczych w okolicach miast Nagaoka, Ojiya i Uonuma w prefekturze Niigata. Ich miejscem narodzin jest znajdująca się w tym regionie wioska Yamakoshi. Jest to obszar bardzo obfitych zimowych opadów śniegu i w dawnych czasach ludność wiosek była odcięta od zaopatrzenia przez wiele miesięcy. Karpie były więc cennym źródłem białka. W cieplejszych miesiącach hodowcy trzymali ryby w zbiornikach irygacyjnych, a zimą przenosili je do stawów przylegających do gospodarstw, przykrywając je pokrywami, aby zapobiec gromadzeniu się śniegu i uduszeniu ryb. Niektórzy trzymali karpie w zbiornikach wykopanych pod podłogą swoich domostw. Obecnie znamy ponad 120 odmian tej ryby. W 1989 roku w mieście Ojiya utworzono pokazową „wioskę karpi brokatowych” o nazwie Nishiki-goi no Sato. Można tam zobaczyć liczne odmiany tych ozdobnych ryb i zapoznać się z materiałami pokazującymi historię ich hodowli. W zamiarze rozwoju lokalnego przemysłu i turystyki, miasto ustanowiło system własności Nishiki-goi. Zainteresowani mogą stawać się właścicielami wybranych egzemplarzy wyhodowanych w Ojiya. Nishiki-goi są uwarzane za symbole szczęścia, pomyślności oraz sukcesu. Japończycy twierdzą rówinież, że zapewnia wzrost zysków. Mówi sie, iż Koi podczas swojej wędrówki w górę Rzeki Żółtej jest w stanie pokonać jej nurt i przeciwstawić się prądowi.