Członkowie TXT (Tomorrow X Together)

 

Choi Yeon-jun (Yeonjun) jest członkiem k-popowego boysbandu TXT (Tomorrow X Together). Jest południowokoreańskim raperem, piosenkarzem, tancerzem, MC, kompozytorem i modelem. Urodził się 13 września 1999 roku w mieście Seongnam, w Korei Południowej. Uczęszczał do Korea College of Arts w Seulu. Potem studiował na Global Cyber University. Terminował przez 4 lub 5 lat, zanim zadebiutował w k-popowej grupie TXT. W 2014 roku dołączył do Cube Entertainment. Opuścił jednak firmę po przesłuchaniu do Big Hit Music oraz przyjęciu go. Na przesłuchanie wykonał utwór "Boy in Luv", czyli najpopularniejszą piosenkę k-popowego zespołu BTS. Dzień po ogłoszeniu, że Big Hit zadebiutuje nowym boysbandem, ujawniono, iż Yeonjun będzie pierwszym członkiem poprzez film wprowadzający, który firma opublikowała na swoim oficjalnym kanale YouTube. Pełny skład został pokazany 24 dnia tego samego miesiąca. Oficjalnie Yeon-jun zadebiutował jako członek TXT 4 marca 2019 roku singlem "Crown" z EP-ki The Dream Chapter: Star. W wydaniu drugiego albumu studyjnego grupy The Chaos Chapter: Freeze, w 2021 roku, Yeonjun uczestniczył jako kompozytor współpracujący w utworach "No Rules", "What if I had been that PUMA" i "Frost" jako jedyny z jego grupy współpracujący przy ostatniej wymienionej piosence.

Choi Su-bin (Soobin) jest liderem k-popowego zespołu TXT. Jest południowokoreańskim piosenkarzem, raperem, tancerzem, MC, kompozytorem i modelem. Urodził się 5 grudnia 2000 roku w mieście Ansan, w Korei Południowej. Po raz pierwszy wziął udział w przesłuchaniu do Big Hit Music w 2016 roku dzięki wideo, które nagrał. Następnie został wezwany na drugie przesłuchanie i ostatecznie został przyjęty jako praktykant w firmie. Trzy dni po tym jak Big Hit ogłosiłe debit nowym boysbandem, ujawniono, że Soobin będzie drugim członkiem tego projektu poprzez film wprowadzający, który firma opublikowała na swoim oficjalnym kanale YouTube. Oficjalnie zadebiutował jako członek TXT 4 marca 2019 roku singlem "Crown" z EP-ki The Dream Chapter: Star. 28 kwietnia 2020 roku grupa wydała EP The Dream Chapter: Eternity, w której Soobin uczestniczył jako autor piosenek w utworze "Maze in the Mirror".

Choi Beom-gyu (Beomgyu) to jeden z członków k-popowego zespołu TXT. Jest południowokoreańskim piosenkarzem, raperem i tancerzem. Urodził się 13 marca 2001 roku w mieście Daegu, w Korei Południowej. W styczniu 2019 roku, po dwóch latach treningów, Beomgyu był piątym i ostatnim, który został potwierdzony jako członek Tomorrow X Together. Oficjalnie zadebiutował ze swoją grupą 4 marca 2019 roku minialbumem The Dream Chapter: Star.

Kang Tae-hyeon (Taehyun) to jeden z członków zespołu TXT (Tomorrow X Together). Jest południowokoreańskim piosenkarzem, tekściarzem oraz raperem. Urodził się 5 lutego 2002 roku w mieście Seoul, w Korei Południowej. Taehyun został ujawniony jako czwarty członek TXT. Zadebiutował z grupą 4 marca 2019 roku minialbumem The Dream Chapter: Star. Taehyun śpi z otwartymi oczami, które nie zamykają się całkowicie. Soobin powiedział nawet, że kiedy Taehyun kładzie się spać, od czasu do czasu trzeba sprawdzić, czy naprawdę śpi (to taka mała ciekawostka).

Kai Kamal Huening (Huening Kai) to najmłodszy członek boysbandu TXT. Jest południowokoreańskim piosenkarzem, tancerzem, raperem oraz aktorem. Urodził się 14 sierpnia 2002 roku w Honolulu, w Stanach Zjednoczonych. Gdy miał 8 lat, Huening Kai przeprowadził się do Korei Południowej. Oficjalnie zadebiutował razem z grupą 4 marca 2019 roku minialbumem The Dream Chapter: Star. Huening został ujawniony jako trzeci członek Tomorrow X Together.  Jego ojciec był celebryta (piosenkarzem) w Chinach. 

Inna Edukacja

                                              System nauczania w Korei Południowej

Obecny system szkolnictwa w Korei Południowej wygląda następująco:

Najpierw zaczyna się obowiązkowe nauczanie w szkole podstawowej. Uczy się tam przez 6 lat, dzieci zaczynają naukę w wieku 6 lat, natomiast kończą w wieku 11 lat. Potem zaczynają się uczyć w gimnazjum, które trwa 3 lata (zaczynają naukę w wieku 12 lat i kończą w wieku 14). Również obowiązkowo młodzież musi chodzić do szkoły średniej trwającej 3 lata. Zaczynają w wieku 15 lat, a kończą, gdy skończą lat 17 . Szkoły Średnie dzielą się na dwie kategorie, czyli:

licea ogólnokształcące i technika.

W liceach ogólnokształcących przeważa nauczanie przedmiotów humanistycznych, nauk społecznych i przyrodniczych. Są także inne przedmioty jak sztuki piękne, wychowanie fizyczne oraz języki obce. W technikach nauka jest bardziej skierowana na nauczaniu praktycznym przedmiotów technicznych takich jak: informatyki, mechaniki, księgowości, rolnictwa no i gospodarki morskiej. Po ukończeniu edukacji podstawowej młodzież może kontynuować naukę na uniwersytetach przez 4 lata. Program edukacyjny szkoły podstawowej składa się z (około) 9 przedmiotów, czyli:

etyki, języka koreańskiego, matematyki, biologii, chemii, fizyki, wychowania fizycznego, muzyki, plastyki oraz techniki.

W Korei Południowej przykłada się bardzo wielką wagę do egzaminów kończących szkołę średnią. Wynik testów nie stanowi jedynie o przyjęciu bądź nie przyjęciu na daną uczelnię wyższą, a egzaminy odbywają się zazwyczaj w listopadzie.

                                                      Nauka Koreańczyka

Typowy dzień koreańskiego ucznia wygląda następująco:

zaczynają naukę zanim jeszcze zaczną się główne lekcje w szkole. Lekcje trwają 50 minut, natomiast przerwa na lunch w ciągu całego dnia trwa nawet nie całą godzinę. Dzieci uczą się w szkołach przez cały dzień. Około godziny 13:00 rozpoczynają się popołudniowe zajęcia, które z reguły trwają do godziny 16:30. Po zakończonych lekcjach w szkole, uczniowie sami sprzątają klasy i korytarze. Potem przychodzi pora na obiad, jednak większość uczniów zjada go w szkolnej stołówce, po to, by oszczędzić czas, który byłby im potrzebny na dotarcie do domu oraz powrót do szkoły. Gdyż to nie był jeszcze koniec ich zajęć. Po obiedzie uczniowie udawali się do biblioteki i tam uczyli się dalej. Zajęcia trwają aż do 22:00, a zdarza się, że i do 00:00.       

Nie Wszystko To Kimono

Kimono jest jednym z najbardziej kultowych symboli Japonii, a jego kolory i wzory są przykładem japońskiej wrażliwości kulturowej i estetyki. Ubraniem zewnętrznym, bogato barwionym i haftowanym, stało się w okresie Muromachi (1392r.–1573r.). Współcześnie nosi się je wyłącznie na specjalne okazje, takie jak: wesela, ceremonie parzenia herbaty, oficjalne tradycyjne imprezy i pogrzeby. Odpowiedni styl i kolor kimona zależy od okazji, wieku i stanu cywilnego noszącej je osoby. Jest to ubiór o kroju prostym, w kształcie litery T. Rękawy są różnej długości i szerokości. Według tradycji, kobiety niezamężne powinny nosić kimono o długich rękawach, sięgających niemal ziemi. Szata jest owinięta wokół ciała, przy czym lewa strona powinna być zawsze na wierzchu. Całość ubioru składa się z wielu części, w tym m.in. z szerokiego pasa zwanego obi. Historia kimona we współczesnej postaci rozpoczęła się w okresie Heian (794–1192). Opracowano wówczas nową technikę ich tworzenia. Polegała ona na cięciu kawałków materiału w linii prostej i zszywaniu ich razem. Dzięki temu twórcy kimon nie musieli zajmować się kształtem ciała osoby noszącej, łatwo je było złożyć. Ponadto, nadawały się na każdą pogodę: można je było zakładać warstwami, aby zapewnić ciepło w zimie, a kimona wykonane z oddychającego materiału, jak len, były wygodne w czasie gorącego lata. Te zalety pomogły kimonom stać się częścią codziennego życia Japończyków. Ubrania i rękawy stały się szersze, przekształcając się ostatecznie w przypadku ceremonialnych strojów dworskich m.in. w jūni-hitoe (dwunastowarstwowe kimono dla kobiet) i sokutai (uroczysta szata dworska dla mężczyzn).

Hanfu to tradycyjne style ubioru noszone przez Chińczyków Han. Istnieje kilka reprezentatywnych stylów hanfu, takich jak ruqun (górna część ciała z długą zewnętrzną spódnicą), aoqun (górna część ciała z długą spódnicą), beizi i shenyi, i shanku (górna część ciała ze spodniami ku).

Tradycyjnie hanfu składa się z szaty paofu lub kurtki ru noszonej jako górna część garderoby ze spódnicą qun powszechnie noszoną jako dolna część garderoby. Oprócz odzieży, hanfu obejmuje również kilka form akcesoriów, takich jak nakrycia głowy, obuwie, paski, biżuteria, yupei i ręczne wentylatory. Obecnie hanfu zyskuje uznanie jako tradycyjny ubiór grupy etnicznej Han i doświadczył rosnącego odrodzenia mody wśród młodych Chińczyków Han w Chinach i w chińskiej diasporze zamorskiej.

Po dynastii Han hanfu rozwinęło się w różne style przy użyciu tkanin, które obejmowały szereg złożonych technik produkcji tekstyliów, szczególnie tych używanych do produkcji jedwabiu. Hanfu wpłynęło na tradycyjny ubiór wielu sąsiednich kultur, w tym koreańskiego hanbok, japońskiego kimona (wafuku), okinawskiego ryusou i wietnamskiego áo giao lĩnh (Việt Phục). Do pewnego stopnia hanfu wpłynęło również na niektóre elementy mody zachodniej, zwłaszcza te pod wpływem mody Chinoiserie, ze względu na popularność Chinoiserie od 17 wieku w Europie i Stanach Zjednoczonych.

Hanbok – określenie tradycyjnych koreańskich ubrań. Szaty hanbok znane są już od bardzo dawna, prawdopodobnie od czasów Trzech Królestw Korei. Początkowo szaty męskie i kobiece były takie same, z czasem zaczynały się różnić. W okresie Joseon wygląd szat uległ niewielkim zmianom.

Górna część zwana jest jeogori i jest podobna do bluzy z długimi rękawami, w wersji męskiej dłuższymi niż w kobiecej, sięgającymi do pasa. Żeński hanbok zawiera długą spódnicę (chima), męski natomiast workowate, luźne spodnie. Ubranie to nie zawiera kieszeni. Jedną z form hanboka jest chima jeogori. Tradycyjny kapelusz zwany jest gwanmo.

Wygląd szaty odzwierciedlał status społeczny noszącej ją osoby. Władcy i klasa rządząca posiadali wspaniałe i kosztowne, choć często niewygodne ubrania. Używali także biżuterii, w odróżnieniu od pospólstwa. Zwyczajni ludzie używali na co dzień prostych szat, zwykle w kolorze białym, które upiększano na święta i ceremonie. Podczas zimy używano ubrań podbitych bawełną albo futrem.

Hanboki dzieli się w zależności od ich celu na ubrania: codzienne, ceremonialne i specjalne. Ceremonialne używano na oficjalnych okazjach, włączając w to pierwsze urodziny dziecka, śluby czy pogrzeby. Specjalne szaty zakładane zaś były przez szamanów czy urzędników.

Dziś hanbok zakładany jest głównie podczas oficjalnych okazji. Zanikł już zwyczaj ubierania się w codzienne hanboki.

A to jest jeszcze taka mała wskazówka dla tych, którzy mogli się nie do końca połapać w tym długim tłumaczeniu. Jak widać spódnica kimona jest w kształcie długiego prostokąta, hanfu jest w kształcie trójkąta, a hanbok jest w kształcie takiej trochę kopuły.

  

Korea Południowa

Jak każdy kraj Korea Południowa ma swoją flagę: białą z kołem postawionym na środku pół czerwonym , pół niebieskim oraz w każdym rogu ma czarne pół i całe kreski, ale również trzeba wiedzieć że wszystkie znaki coś oznaczają. Białe tło-pokój, czerwona część koła-pozytyw, a niebieska-negatyw czyli całe koło oznacza równowagę. Kreski w lewym górnym rogu oznaczają niebo, a w lewym dolnym rogu ogień, natomiast kreski w prawym górnym rogu oznaczają wodę, a w dolnym ziemię.

Godło Korei Południowej jest nieco podobne do flagi. Ma taki sam znak koła który jest otoczony blado żółtymi liśćmi, a całość jest otoczona biało-niebieską wstążką z koreańskimi znakami.

Korea Południowa znajduje się na południowowschodniej części Azji, a jej stolicą jest Seul który leży w centralno-zachodniej części Półwyspu Koreańskiego. Seul jest nie tylko stolicą, ale również największym miastem w całej Korei. Tradycyjnym centrum Seulu jest teren starego miasta dynastii Joseon. To właśnie tam znajduje się większość pałaców, urzędów państwowych, siedzib korporacji, hoteli oraz tradycyjnych rynków miejskich. Całość znajduje się w dolinie Cheonggyecheon. Przepływa przez nią strumień, który dziś na sporej części swojego biegu płynie podziemnym kanałem i wpada do Rzeki Han. Północna część centrum to Góra Bukhan, a południowa to Namsan (Góra Południowa). Na południe od centrum leżą dzielnice mieszkalne Yongsan-gu oraz Mapo-gu oraz Rzeka Han. Mimo że wszyscy myślą że Seul jakoś bardzo się różni od innych miast to nie, w prawdzie ma dużo różniących się od reszty budynków lecz tak jak wszystkie miasta ma bloki, sklepy i wiele, wiele różnych rzeczy które możemy zobaczyć w reszcie krajów. 

Chuseok – tradycyjne koreańskie święto plonów, którego obchody rozpoczynają się piętnastego dnia ósmego miesiąca koreańskiego kalendarza księżycowo-słonecznego i trwają trzy dni. Ze świętem tym są związane różne zwyczajowe zabawy i potrawy. Święto to zwane jest także Hangawi, co można tłumaczyć jako „idy sierpniowe”. W takie święto nie może zabraknąć zabaw kilka z nich są specjalne:

-Ssireum to tradycyjne Koreańskie zapasy. Dwóch zawodników stoi na piaskownicy, a aby wygrać jeden musi powalić drugiego na podłogę.

-Ganggangsullae jest to prastary taniec podczas którego dziewczyny ubrane w tradycyjny strój stoją w kole i trzymają się za ręce śpiewając tradycyjne pieśni.

-Yut to tradycyjna gra planszowa popularna w całej Korei. Gra się w gronie znajomych oraz rodziny.

Dzień dobry-joh-eun achim

Cześć-annyeong

Do zobaczenia-tto bwayo

Dziękuję-gamsahabnida

Proszę-jebal

Przepraszam-joesonghabnida

Lubię cię-joh-ahaeyo

Kocham cię-salanghaeyo

Jesteś miły-dangsin-eun joh-eun

Jesteś ładny-neoneun yeppeuda

Ciekawostki na temat Korei Południowej:

1. W Korei Południowej są specjalne zwroty grzecznościowe do starszych od siebie

-Młodszy chłopak do starszego chłopaka mówi: hyung

-Młodszy chłopak do starszej dziewczyny mówi: noona

-Młodsza dziewczyna do starszego chłopaka mówi: oppa

-Młodsza dziewczyna do starszej dziewczyny mówi: eonni

2. Ukłon jest tam używany wtedy kiedy się dziękuje, przeprasza, wita i żegna.

3. Najpopularniejszym rodzajem muzyki jest tam k-pop (czyli pop, a k od Korea).