Samuraj

 

Samuraj to pierwotnie świta służąca najwyższym dostojnikom japońskim, także gwardia cesarska, dziedziczna szlachta wojskowa, kasta wojowników, która utrzymywała się od XII wieku do Restauracji Meiji w 1868 roku. Udział samurajów w populacji kraju wynosił co najwyżej 10%. Klasa Samurajów wykształciła się z oddziałów milicji, utworzonych na mocy edyktu w 792 roku. Do władzy doszli na przełomie XII i XIII wieku za sprawą wprowadzenia siogunatu. Okres Edo przyniósł regres umiejętności Samurajów i schyłek czasów ich świetności. Za ostatniego Samuraja uznaje się Saigō Takamoriego, który w 1877 roku, czyli okresie Meiji, popełnił samobójstwo. Symbolem pozycji Samurajów był samurajski miecz katana i krótki miecz wakizashi, razem stanowiące komplet zwany daishō. Ich noszenie było prawem i obowiązkiem japońskich wojowników. Daishō nie były tylko bronią. Mówiono o nich, że stanowią duszę Samuraja, toteż Samurajowie byli silnie związani ze swoimi mieczami i otaczali je głęboką czcią. Charakterystyczna dla Samurajów była ich fryzura – włosy upięte na czubku głowy i wygolone z przodu, nad czołem. Strój składał się z kilku warstw: lnianej lub bawełnianej bielizny fundoshi, męskiego kimona, przytrzymywanego przez pas, oraz, w sytuacjach oficjalnych, spodnie hakama. Za pas wkładano dwa miecze – katana i wakizashi. Klasyczną zbroją samurajską była zbroja ō-yoroi. Składała się z wielu segmentów, głównie metalowych, które pokrywano skórą i lakierowano, po czym łączono za pomocą grubych pasków z jedwabiu i skóry. Paski te – jaskrawo kolorowane – stanowiły element dekoracyjny zbroi. Była ona używana do XII wieku. Zastąpiła ją zbroja domaru. Ta z kolei wyparta została w XVI wieku przez zbroję tosei gusoku, w której dodano element chroniący twarz, nabiodrka i sashimono mocowany na plecach.

Na początku główną bronią Samurajów był łuk oraz broń drzewcowa, zwana naginata. W XV wieku wprowadzono do użytku prostą włócznię yari. Samuraj zawsze miał przy sobie swój miecz. Jego pierwszą formą był miecz o prostej klindze, zwany tsurugi. Został on następnie zastąpiony przez broń o wygiętej głowni - tachi, a następnie katanę. W XIV wieku do użytku wszedł również duży miecz no-dachi. Od XVI wieku razem z kataną zaczęto nosić krótszy miecz, zwany wakizashi. Używano również noży tanto. Korzystano także z toporów, maczug, narzędzi obuchowych z hakami i pazurami na miejscu grotu, kusz, trebuszetów trakcyjnych oraz arkebuzów. Miecz samurajski - nihon-tō - był najważniejszym elementem w kulturze Samurajów, stanowił niejako duszę wojownika. Związanych z nim było wiele rytuałów, niekiedy bardzo złożonych, począwszy już od procesu jego wykuwania. Miecznik wykonujący swój fach musiał poddawać się uprzednio ceremonii oczyszczenia, zaś pomiędzy niektórymi momentami wykuwania przywdziewał odświętne szaty. Aby odpędzić złe moce, kuźnię ozdabiały motywy, zaczerpnięte z religii shintō. Obrządek dotyczył nawet używanej przy hartowaniu miecza gliny, wody i ognia. Zadaniem miecznika było wytworzenie głowni miecza o jak najtwardszym ostrzu, będącego jednocześnie możliwie najbardziej elastycznym, by miecz nie uległ pęknięciu. Było to bardzo trudne zadanie, osiągane przez wielokrotne przekuwanie żelaza, hartowanie metalu oraz inne techniki, wypracowywane przez wieki i pilnie strzeżone przez mistrzów tego fachu. Samurajskie miecze poddawane były regularnej konserwacji, która polegała na nacieraniu głowni miecza maścią z mięty japońskiej.

naginata

yari

tsurugi

tachi

katana

nodachi

wakizashi

tanto

nihon-tō

Symbol spokoju w roślinie

             Na wstępie chciałabym przeprosić, że dawno nie publikowałam żadnego wpisu.

Sakura to inaczej kwiat wiśni, rosnący na drzewach wiśni w Japonii. Kwiat ten posiada kilka odmian. Najbardziej lubianą przez Japończyków i najczęściej występującą na terenie archipelagu odmianą jest somei-yoshino. Jej kwiaty są niemal całkowicie białe, lekko zabarwione bladym różem, szczególnie blisko łodygi. Kwiaty rozwijają się i zwykle opadają w ciągu tygodnia, zanim jeszcze rozwiną się liście. Z tego powodu drzewa wydają się niemal całkowicie białe. Odmiana wzięła swoją nazwę od wioski Somei, która obecnie jest częścią dzielnicy Toshima w Tokio. Powstała w drugiej połowie XIX wieku, na przełomie okresu Edo i Meiji. Inne odmiany tego pięknego kwiatu, to między innymi: Yama-zakura, Yae-zakura i Shidare-zakura.

- Yama-zakura to górska, dzika Sakura

- Yae-zakura ma duże, „podwójne” kwiaty, z grubymi różowymi płatkami

- Shidare-zakura, nazywana też płaczącą wiśnią, ma gałęzie opadające do ziemi, jak u wierzby płaczącej, a na nich kaskady różowych kwiatów.

W prefekturze Yamanashi znajduje się najstarsze drzewo wiśni w Japonii. Jego wiek ocenia się na 1800-2000 lat. Jest ono jednym z trzech drzew zasadzonych na terenie świątyni Jissō-ji w Yamataka. Należy do gatunku Edo-higan-zakura, jego wysokość to 10 m i 3 cm, obwód pnia wnosi 10 m. Legenda głosi, że Yamato Takeru-no-mikoto, syn cesarza Keikō, zasadził drzewo, gdy dowodził oddziałem ekspedycyjnym na wschodzie. Natomiast w XIII wieku mnich Nichiren, widząc drzewo w złym stanie, modlił się o jego przebudzenie. Drzewo ożyło, więc nazwano je myōhō-zakura, czyli Sakura mistycznego i najwyższego prawa Buddy. Sakura jest powszechnie rozpoznawalnym i wszechobecnym symbolem Japonii, umieszczanym na przedmiotach codziennego użytku, w tym na kimonach, materiałach piśmiennych i zastawie stołowej. Kiszone liście i płatki kwiatów są jadalnymi ozdobami potraw i słodyczy, jak: ciastka, galaretki, czy lody. Kwiat wiśni jest często wykorzystywaną metaforą ulotnej natury życia i pojawia się w sztuce japońskiej. Jest także kojarzony z samurajami i kamikaze. Istnieje popularna piosenka ludowa o tytule "Sakura". Kwiat ten był kojarzony z bushi. Życie uważano za krótkotrwałe i piękne, podobne do kwiatów wiśni. Ten motyw pozostaje nadal obecny, między innymi w kulturze popularnej, a szczególnie w mandze i anime. W poezji japońskiej Sakura jest wykorzystywana jako kigo i kidai.

Sakura nad fosą pałacu cesarskiego w Tokio.

Nie Wszystko To Kimono

Kimono jest jednym z najbardziej kultowych symboli Japonii, a jego kolory i wzory są przykładem japońskiej wrażliwości kulturowej i estetyki. Ubraniem zewnętrznym, bogato barwionym i haftowanym, stało się w okresie Muromachi (1392r.–1573r.). Współcześnie nosi się je wyłącznie na specjalne okazje, takie jak: wesela, ceremonie parzenia herbaty, oficjalne tradycyjne imprezy i pogrzeby. Odpowiedni styl i kolor kimona zależy od okazji, wieku i stanu cywilnego noszącej je osoby. Jest to ubiór o kroju prostym, w kształcie litery T. Rękawy są różnej długości i szerokości. Według tradycji, kobiety niezamężne powinny nosić kimono o długich rękawach, sięgających niemal ziemi. Szata jest owinięta wokół ciała, przy czym lewa strona powinna być zawsze na wierzchu. Całość ubioru składa się z wielu części, w tym m.in. z szerokiego pasa zwanego obi. Historia kimona we współczesnej postaci rozpoczęła się w okresie Heian (794–1192). Opracowano wówczas nową technikę ich tworzenia. Polegała ona na cięciu kawałków materiału w linii prostej i zszywaniu ich razem. Dzięki temu twórcy kimon nie musieli zajmować się kształtem ciała osoby noszącej, łatwo je było złożyć. Ponadto, nadawały się na każdą pogodę: można je było zakładać warstwami, aby zapewnić ciepło w zimie, a kimona wykonane z oddychającego materiału, jak len, były wygodne w czasie gorącego lata. Te zalety pomogły kimonom stać się częścią codziennego życia Japończyków. Ubrania i rękawy stały się szersze, przekształcając się ostatecznie w przypadku ceremonialnych strojów dworskich m.in. w jūni-hitoe (dwunastowarstwowe kimono dla kobiet) i sokutai (uroczysta szata dworska dla mężczyzn).

Hanfu to tradycyjne style ubioru noszone przez Chińczyków Han. Istnieje kilka reprezentatywnych stylów hanfu, takich jak ruqun (górna część ciała z długą zewnętrzną spódnicą), aoqun (górna część ciała z długą spódnicą), beizi i shenyi, i shanku (górna część ciała ze spodniami ku).

Tradycyjnie hanfu składa się z szaty paofu lub kurtki ru noszonej jako górna część garderoby ze spódnicą qun powszechnie noszoną jako dolna część garderoby. Oprócz odzieży, hanfu obejmuje również kilka form akcesoriów, takich jak nakrycia głowy, obuwie, paski, biżuteria, yupei i ręczne wentylatory. Obecnie hanfu zyskuje uznanie jako tradycyjny ubiór grupy etnicznej Han i doświadczył rosnącego odrodzenia mody wśród młodych Chińczyków Han w Chinach i w chińskiej diasporze zamorskiej.

Po dynastii Han hanfu rozwinęło się w różne style przy użyciu tkanin, które obejmowały szereg złożonych technik produkcji tekstyliów, szczególnie tych używanych do produkcji jedwabiu. Hanfu wpłynęło na tradycyjny ubiór wielu sąsiednich kultur, w tym koreańskiego hanbok, japońskiego kimona (wafuku), okinawskiego ryusou i wietnamskiego áo giao lĩnh (Việt Phục). Do pewnego stopnia hanfu wpłynęło również na niektóre elementy mody zachodniej, zwłaszcza te pod wpływem mody Chinoiserie, ze względu na popularność Chinoiserie od 17 wieku w Europie i Stanach Zjednoczonych.

Hanbok – określenie tradycyjnych koreańskich ubrań. Szaty hanbok znane są już od bardzo dawna, prawdopodobnie od czasów Trzech Królestw Korei. Początkowo szaty męskie i kobiece były takie same, z czasem zaczynały się różnić. W okresie Joseon wygląd szat uległ niewielkim zmianom.

Górna część zwana jest jeogori i jest podobna do bluzy z długimi rękawami, w wersji męskiej dłuższymi niż w kobiecej, sięgającymi do pasa. Żeński hanbok zawiera długą spódnicę (chima), męski natomiast workowate, luźne spodnie. Ubranie to nie zawiera kieszeni. Jedną z form hanboka jest chima jeogori. Tradycyjny kapelusz zwany jest gwanmo.

Wygląd szaty odzwierciedlał status społeczny noszącej ją osoby. Władcy i klasa rządząca posiadali wspaniałe i kosztowne, choć często niewygodne ubrania. Używali także biżuterii, w odróżnieniu od pospólstwa. Zwyczajni ludzie używali na co dzień prostych szat, zwykle w kolorze białym, które upiększano na święta i ceremonie. Podczas zimy używano ubrań podbitych bawełną albo futrem.

Hanboki dzieli się w zależności od ich celu na ubrania: codzienne, ceremonialne i specjalne. Ceremonialne używano na oficjalnych okazjach, włączając w to pierwsze urodziny dziecka, śluby czy pogrzeby. Specjalne szaty zakładane zaś były przez szamanów czy urzędników.

Dziś hanbok zakładany jest głównie podczas oficjalnych okazji. Zanikł już zwyczaj ubierania się w codzienne hanboki.

A to jest jeszcze taka mała wskazówka dla tych, którzy mogli się nie do końca połapać w tym długim tłumaczeniu. Jak widać spódnica kimona jest w kształcie długiego prostokąta, hanfu jest w kształcie trójkąta, a hanbok jest w kształcie takiej trochę kopuły.